.jpg)
Ik werd net wakker; midden in de nacht en dacht: laat ik het verhaal eens bijwerken!
De laatste ochtend hebben we uit alle macht al onze spullen in de koffer proberen te krijgen. Ik had mijn pyjma in het vorige hotel laten hangen -binnenkant van de badkamerdeur; helemaal fout natuurlijk- dus dat scheelde iets ;-)
Wat een gedoe zeg! We hadden al één van de koffers als wasmand bestempeld maar het bleef nog proppen al vonden wijzelf dat het wel meeviel met alle extra dingen die we hadden gekocht.
Omdat er volgens onze berekeningen niet echt veel tijd was om te doen zijn we dwars door de stad gaan rijden. Inmiddels ben ik aardig goed geworden in kaartlezen, al zeg ik het zelf ;-)
Vancouver bestaat als het ware uit allemaal aparte steden die als één agglomeratie aan elkaar gegroeid zijn. Je kan het soms ook merken door de grote stukken groen tussen de verschillende delen. En zoals veel van Canada is het gewoon op en tegen de heuvels gebouwd.
Van alle dingen die we zouden kunnen doen zijn wij uiteindelijk bij de winkels beland (bloos, bloos). Voordeel was wel dat we een nieuwe kofferset hadden gekocht en we de boel na het herverdelen véél makkerlijker mee konden nemen.
Volgens de voorschriften hartstikke mooi op tijd -lees: vroeg- kwamen we bij het vliegveld aan. De auto was ingeleverd en met onze karretjes namen we de 'detour' (omleiding) naar de juiste vertrekhal. Zegt zo'n Aziatisch dametje achter de Martinair balie: "Weet u dat het vliegtuig vertraging heeft?" Nee dus! En meteen 3,5 uur! Geplande vertrektijd 22 uur in plaats van 18.30!
Enfin, Raafje deed wat nieuwe vriendinnen op met behulp van haar, inmiddels wéér gegroeide verzameling, Little Pet Shop en ik raakte met de moeder aan de praat. Het einde van het verhaal is dat we met twee gezinnen en gedeeltelijk op kosten van Martinair heerlijk -en gezellig!- sushi hebben zitten eten in zo'n afgeschermde box in het Japanse restaurant daar. Ik vond het heerlijk en het is in verhouding met de Nederland veel goedkoper.
In Canada is 96% van de bevolking immigranten. Er is een grote minderheid Chinees; vooral verhuisde HongKong Chinezen die daar naar toe zijn gegaan omdat Canada behoort tot het Britse Gemenebest. En vanuit Vancouver is Japan ook niet ver weg.
Uiteindelijk is het vliegtuig om 22.30 vertrokken, was het licht gedurende een groot gedeelte van de vlucht uit en raakte mijn lichaam steeds verder in de war omdat ik niet kon slapen, we allerlei tijdszones op ruim 10 km hoogte en op -52 C doorkruisden, en we een diner en een ontbijt geserveerd kregen. Raafje werd ziek/misselijk maar haalde gelukkig op tijd het toilet.
Nadat de bagage ophalen met vooruit te bepalen zekerheid ook nog tijden had geduurd, voegde mijn vader's auto zich in de spits op de A9 en duurde het een eeuwigheid voordat we weer thuis waren.
Gelukkig waren onze poezen nog nooit zo goed verzorgd en deze keer niet beledigd door onze thuiskomst. We hebben de boel zo goed en kwaad als het ging uitgepakt en opgeruimd, heerlijk aan de koffie met appeltaart gezeten en ons verheugd op ons eigen bed.
Als ik de agenda opensla zie ik het al; het leven gaat in volle vaart vanaf morgenochtend weer verder!
30 augustus 2007
28 augustus 2007
Nog één nacht voor de terugreis; dag 16
Dit is een zusje van het hotel waar we vannacht in zaten; het leek een déjà vu.
Het was niet makkelijk om hier te komen. Natuurlijk was ik veel te lang blijven hangen in Michaels vanmorgen waar ik het ene na het andere leuke ding zag.
En ik kon slecht afscheid nemen van mijn vriendin die ik al een jaar niet gezien had. We hebben wel regelmatig gebeld en gemaild maar het is toch anders dan samen aan de koffie zitten (bij wijze van spreke dan).
Het is best een eind van Kamloops naar Vancouver. Hoewel het ordinair koud was in Kamploops was het weer onderweg best zonnig. Alles ging eigenlijk goed totdat we bij Vancouver zelf aankwamen.
De kaarten die we hadden waren gewoon niet gedetailleerd genoeg om onze weg in de stad zelf te kunnen vinden.
Nadat we voor niets waren gestopt bij het visitors centre bij de haven; ze waren al gesloten, zijn we bij het eerste benzinestation gestopt om de weg te vragen met behulp van onze, ter plekke, nieuw gekochte kaart. Gelukkig hadden we het niet slecht gedaan tot dan toe.
Raafje moest van het ene op het andere moment -tuurlijk!- plassen. We hebben daar, echt zonder overdrijven, 20 minuten staan wachten op een vrouw met onduidelijke smoezen die maar niet uit die deur kwam. Wat een.......nou laat maar....
Morgen gaat het vliegtuig om half 7 's avonds. Dat betekent dat we om half 4 op het vliegveld moeten zijn en daarvoor de auto nog moeten terugbrengen. Ze zullen wel eer van het stofzuigen hebben, ben ik bang. We hebben er wat tijd in doorgebracht de laatste twee weken.
's Morgens hebben we dus nog de tijd om wat in Vancouver te gaan doen. Het hangt van het weer af en hoe goed we alle spullen weer in onze koffers kunnen krijgen voor de terugreis. Straks in november hebben we nog een extra koffer nodig dus de vraag is morgen of we die hier gaan kopen of niet. Misschien hadden we toch nog wat meer moeten achterlaten bij onze vrienden dan een pak papier en een coolboxje met losse dingetjes...
Dus.....donderdag rond de middag komen we weer in Nederland aan; met jetlag!
Het was niet makkelijk om hier te komen. Natuurlijk was ik veel te lang blijven hangen in Michaels vanmorgen waar ik het ene na het andere leuke ding zag.
En ik kon slecht afscheid nemen van mijn vriendin die ik al een jaar niet gezien had. We hebben wel regelmatig gebeld en gemaild maar het is toch anders dan samen aan de koffie zitten (bij wijze van spreke dan).
Het is best een eind van Kamloops naar Vancouver. Hoewel het ordinair koud was in Kamploops was het weer onderweg best zonnig. Alles ging eigenlijk goed totdat we bij Vancouver zelf aankwamen.
De kaarten die we hadden waren gewoon niet gedetailleerd genoeg om onze weg in de stad zelf te kunnen vinden.
Nadat we voor niets waren gestopt bij het visitors centre bij de haven; ze waren al gesloten, zijn we bij het eerste benzinestation gestopt om de weg te vragen met behulp van onze, ter plekke, nieuw gekochte kaart. Gelukkig hadden we het niet slecht gedaan tot dan toe.
Raafje moest van het ene op het andere moment -tuurlijk!- plassen. We hebben daar, echt zonder overdrijven, 20 minuten staan wachten op een vrouw met onduidelijke smoezen die maar niet uit die deur kwam. Wat een.......nou laat maar....
Morgen gaat het vliegtuig om half 7 's avonds. Dat betekent dat we om half 4 op het vliegveld moeten zijn en daarvoor de auto nog moeten terugbrengen. Ze zullen wel eer van het stofzuigen hebben, ben ik bang. We hebben er wat tijd in doorgebracht de laatste twee weken.
's Morgens hebben we dus nog de tijd om wat in Vancouver te gaan doen. Het hangt van het weer af en hoe goed we alle spullen weer in onze koffers kunnen krijgen voor de terugreis. Straks in november hebben we nog een extra koffer nodig dus de vraag is morgen of we die hier gaan kopen of niet. Misschien hadden we toch nog wat meer moeten achterlaten bij onze vrienden dan een pak papier en een coolboxje met losse dingetjes...
Dus.....donderdag rond de middag komen we weer in Nederland aan; met jetlag!
27 augustus 2007
Vervolg; dag 15
Gelukkig hebben veel hotels draadloos internet op de kamers!
Vanmorgen zijn we, uitgezwaaid door de zoons van het gezin, vertrokken richting Armstrong. Dat is iets noordelijk van Vernon en een klein dorpjes met genoeg huizen die wat 'landelijk' liggen.
We zijn daar in een onduidelijke zaak aan tafel geschoven met de 'locals'. Met uitzicht op Oud-Hollandse meesters en een kamerbrede poster van de Keukenhof. Eigenaar is van oorsprong Nederlands.
Aan de lopende band kwamen er kermiswagens langs. Vanaf woensdag namelijk is hier de grootste "Interior Provincial Exhibition" van BC. Zie het maar als een combinatie van een veemarkt, een rodeo, een jaarmarkt en een kermis tegelijk. Ze verwachten meer dan 32.000 (!) mensen in die 5 dagen.
We hadden nog wat tijd over en zijn nog even wezen winkelen. De WalMart is toch wel favoriet met voor iedereen wat wils. Drogisterij-artikelen, huishoudelijke spullen, speelgoed, hobbyspullen...Hier kun je zelfs stof aan de meter, wol en knutseldingen kopen. En koffiezetapparaten, schoenen en beddengoed.
Om 15 uur kwamen we tegelijkertijd met mevrouw makelaar aan. De eigenaren verhuren hun huis op dit moment aan een ouder echtpaar van Duitse komaf. Zij hebben een nieuw te bouwen huis gekocht zuidelijker en wachten nu tot dat af is. Dat is de reden waarom de makelaar -bij uitzondering- weet dat zij er in november uitgaan.
We hebben het huis gezien en aangegeven dat we serieus geïnteresseerd zijn. Het is niet heel erg groot maar het heeft een tuin achter, twee slaapkamers en badkamers boven, een slaapkamer, open ruimte en badkamer beneden en voldoende opslagruimte. Beide onze auto's kunnen in de garage en het is dicht bij winkels en ski-gebied maar toch rustig wonen. En er woonde al een kat dus die van ons mogen ook mee.
Nu is het nog de vraag of de eigenaar het goed vindt. Deze was momenteel in het buitenland aan het werk. Naar wat ik begrepen had is er ook een einddatum aan verbonden maar ik ben allang blij als het rond komt en mijn container en mijn gezin een plek hebben om naar toe te verhuizen.
Nadelen zijn er ook hoor...Het is vrij ver van school af en er ligt tapijt tot in de badkamer aan toe. Het 'deck'; Raafje noemt het haar balkon, is vrij klein voor een BBQ. Het is gewoon klein voor onze wensen maar het is een mooi tussenoplossing totdat we ons eigen paleisje gekocht hebben.
Nu ga ik de makelaar even mailen om de boel warm te houden!
Vanmorgen zijn we, uitgezwaaid door de zoons van het gezin, vertrokken richting Armstrong. Dat is iets noordelijk van Vernon en een klein dorpjes met genoeg huizen die wat 'landelijk' liggen.
We zijn daar in een onduidelijke zaak aan tafel geschoven met de 'locals'. Met uitzicht op Oud-Hollandse meesters en een kamerbrede poster van de Keukenhof. Eigenaar is van oorsprong Nederlands.
Aan de lopende band kwamen er kermiswagens langs. Vanaf woensdag namelijk is hier de grootste "Interior Provincial Exhibition" van BC. Zie het maar als een combinatie van een veemarkt, een rodeo, een jaarmarkt en een kermis tegelijk. Ze verwachten meer dan 32.000 (!) mensen in die 5 dagen.
We hadden nog wat tijd over en zijn nog even wezen winkelen. De WalMart is toch wel favoriet met voor iedereen wat wils. Drogisterij-artikelen, huishoudelijke spullen, speelgoed, hobbyspullen...Hier kun je zelfs stof aan de meter, wol en knutseldingen kopen. En koffiezetapparaten, schoenen en beddengoed.
Om 15 uur kwamen we tegelijkertijd met mevrouw makelaar aan. De eigenaren verhuren hun huis op dit moment aan een ouder echtpaar van Duitse komaf. Zij hebben een nieuw te bouwen huis gekocht zuidelijker en wachten nu tot dat af is. Dat is de reden waarom de makelaar -bij uitzondering- weet dat zij er in november uitgaan.
We hebben het huis gezien en aangegeven dat we serieus geïnteresseerd zijn. Het is niet heel erg groot maar het heeft een tuin achter, twee slaapkamers en badkamers boven, een slaapkamer, open ruimte en badkamer beneden en voldoende opslagruimte. Beide onze auto's kunnen in de garage en het is dicht bij winkels en ski-gebied maar toch rustig wonen. En er woonde al een kat dus die van ons mogen ook mee.
Nu is het nog de vraag of de eigenaar het goed vindt. Deze was momenteel in het buitenland aan het werk. Naar wat ik begrepen had is er ook een einddatum aan verbonden maar ik ben allang blij als het rond komt en mijn container en mijn gezin een plek hebben om naar toe te verhuizen.
Nadelen zijn er ook hoor...Het is vrij ver van school af en er ligt tapijt tot in de badkamer aan toe. Het 'deck'; Raafje noemt het haar balkon, is vrij klein voor een BBQ. Het is gewoon klein voor onze wensen maar het is een mooi tussenoplossing totdat we ons eigen paleisje gekocht hebben.
Nu ga ik de makelaar even mailen om de boel warm te houden!
Wordt vervolgd; dag 15
Dit is voorlopig de laatste bijdrage omdat we vandaag weer op reis gaan en we niet weten wanneer we weer het internet opkomen.
Iedere avond lees ik Raafje voor, voordat ze gaat slapen. Dat is vaste prik en de ergste straf is ook als dat niet doorgaat.
Ik neem meestal een dik voorleesboek en bepaal zelf op welk moment in het verhaal ik stop. Tot grote ergernis van Raafje want ik stop vaak niet als het hoofdstuk is afgelopen maar net in het spannendste gedeelte. Gifneidig kan ze daarom worden. Gna gna!
Dat gevoel moeten jullie ook een beetje hebben, want.........
Vanmorgen om precies 9 uur ging de telefoon. De mevrouw van de makelaar. En...we hebben een bezichtigingsafspraak om 15 uur vanmiddag!!!!!!! De kans blijft dat we dus toch naar huis gaan met een huis!
Er kleven nog wel wat haken en ogen aan. We weten maar ongeveer wat het kost, we moeten nog doorspreken of de poezen meekunnen en we weten niet of het gemeubileerd is. Verder kwam het niet op 1 november vrij maar ergens daaromtrent pas.
Tja, niets in het leven is zeker. Zeker is wel dat we hard aan alles werken!
Iedere avond lees ik Raafje voor, voordat ze gaat slapen. Dat is vaste prik en de ergste straf is ook als dat niet doorgaat.
Ik neem meestal een dik voorleesboek en bepaal zelf op welk moment in het verhaal ik stop. Tot grote ergernis van Raafje want ik stop vaak niet als het hoofdstuk is afgelopen maar net in het spannendste gedeelte. Gifneidig kan ze daarom worden. Gna gna!
Dat gevoel moeten jullie ook een beetje hebben, want.........
Vanmorgen om precies 9 uur ging de telefoon. De mevrouw van de makelaar. En...we hebben een bezichtigingsafspraak om 15 uur vanmiddag!!!!!!! De kans blijft dat we dus toch naar huis gaan met een huis!
Er kleven nog wel wat haken en ogen aan. We weten maar ongeveer wat het kost, we moeten nog doorspreken of de poezen meekunnen en we weten niet of het gemeubileerd is. Verder kwam het niet op 1 november vrij maar ergens daaromtrent pas.
Tja, niets in het leven is zeker. Zeker is wel dat we hard aan alles werken!
26 augustus 2007
Je hebt niet alles in de hand; dag 14
Ik kom er eerlijk voor uit; ik kan er slecht tegen als het niet gaat zoals ik wil, zeker als ik er zelf niets aan kan doen.
We zouden vandaag gebeld worden door de mevrouw van de makelaar. Niet dus. Ik bellen om 15 uur, geen antwoord. Ik bellen om 19 uur, telefoon wordt opgenomen. Ze had nog niets gehoord van de andere mevrouw. Dus ik weer afgesproken dat ik morgenochtend om 9 uur weer kan bellen. Let maar op; dit wordt niks meer...Bah!
Om eerlijk te zijn baal ik daar wel van; dat ik straks niets heb om naar toe te verhuizen, mijn spullen naar toe te sturen en daadwerkelijk naar toe te gaan. Nou niet roepen dat het goed komt; dat doet iedereen al.....
Morgen of uiterlijk overmorgen gaan we op de weg terug; heen naar Vancouver.
Vandaag heb ik opgeruimd. Wat een verschrikkelijke hoeveelheid papier kan een mens verzamelen in twee weken! We laten wat dingen hier waaronder een coolbox en wat kleine huishoudelijke dingen, en de overzichts brochures van de overnachtingsmogelijkheden. En waarschijnlijk mijn 360 vellen scrapbookpapier omdat die zo zwaar zijn.
Vanmiddag gingen we de heuvel op naar het ski-gebeuren. Ski resort Silverstar is ook 's zomers open voor mountain bikers en hikers onder andere. Het regende behoorlijk onderweg maar gelukkig was het boven droog. Maar wel heel koud; zo'n dunne wind die door je heen gaat. We waren naar boven gereden omdat er rond deze tijd skipassen te koop zijn met korting voor deze winter; je betaald al snel 20 % meer straks in november. We zijn geen Zeeuwen, wel Hollanders en niet gek ;-)
Helaas lag het systeem plat en moeten we er nu deze week voor bellen.
Er is een coffee house dat gerund wordt door Nederlanders en daar kreeg ik wel meteen een baan aangeboden; werk is daar altijd. Het verdiend niet zo goed -geen fooien- maar het is goed voor je Engels en je contacten. En van dat laatste moet je het hier gewoon veel hebben.
De schatting is dat 75% van de banen hier NIET in de advertenties terug is te vinden. Het gaat via-via. Die kent iemand die bij hem in het voetbalteam zit die weer iemand kent die op zoek is naar.....en zo kom je aan je baan.
Onze tijd hier zit er voorlopig even op, bijna. We genieten nog even van de bijzonder geweldige gastvrijheid van onze vrienden hier en komen binnenkort weer naar Nederland.
We zouden vandaag gebeld worden door de mevrouw van de makelaar. Niet dus. Ik bellen om 15 uur, geen antwoord. Ik bellen om 19 uur, telefoon wordt opgenomen. Ze had nog niets gehoord van de andere mevrouw. Dus ik weer afgesproken dat ik morgenochtend om 9 uur weer kan bellen. Let maar op; dit wordt niks meer...Bah!
Om eerlijk te zijn baal ik daar wel van; dat ik straks niets heb om naar toe te verhuizen, mijn spullen naar toe te sturen en daadwerkelijk naar toe te gaan. Nou niet roepen dat het goed komt; dat doet iedereen al.....
Morgen of uiterlijk overmorgen gaan we op de weg terug; heen naar Vancouver.
Vandaag heb ik opgeruimd. Wat een verschrikkelijke hoeveelheid papier kan een mens verzamelen in twee weken! We laten wat dingen hier waaronder een coolbox en wat kleine huishoudelijke dingen, en de overzichts brochures van de overnachtingsmogelijkheden. En waarschijnlijk mijn 360 vellen scrapbookpapier omdat die zo zwaar zijn.
Vanmiddag gingen we de heuvel op naar het ski-gebeuren. Ski resort Silverstar is ook 's zomers open voor mountain bikers en hikers onder andere. Het regende behoorlijk onderweg maar gelukkig was het boven droog. Maar wel heel koud; zo'n dunne wind die door je heen gaat. We waren naar boven gereden omdat er rond deze tijd skipassen te koop zijn met korting voor deze winter; je betaald al snel 20 % meer straks in november. We zijn geen Zeeuwen, wel Hollanders en niet gek ;-)
Helaas lag het systeem plat en moeten we er nu deze week voor bellen.
Er is een coffee house dat gerund wordt door Nederlanders en daar kreeg ik wel meteen een baan aangeboden; werk is daar altijd. Het verdiend niet zo goed -geen fooien- maar het is goed voor je Engels en je contacten. En van dat laatste moet je het hier gewoon veel hebben.
De schatting is dat 75% van de banen hier NIET in de advertenties terug is te vinden. Het gaat via-via. Die kent iemand die bij hem in het voetbalteam zit die weer iemand kent die op zoek is naar.....en zo kom je aan je baan.
Onze tijd hier zit er voorlopig even op, bijna. We genieten nog even van de bijzonder geweldige gastvrijheid van onze vrienden hier en komen binnenkort weer naar Nederland.
25 augustus 2007
Sightseeing; dag 13
Een afspraak met iemand met een Hollandse achtergrond; hij was dus op tijd was.
Vanmorgen om 10 uur kwam er een luxe auto voorgereden die ons, kort gezegd, rond heel Vernon heeft rondgereden. Grote Raaf had hem van zijn droom, een acreage verteld dus hij had, heel aardig, alle acreages in de omgeving uitgedraaid. Hij heeft ons 2 uur lang rondgereden door de buitengebieden en we hebben een aardige indruk gekregen.
Op het punt van 'waar gaan we wonen' verschillen Grote Raaf en ik nogal van mening. Hij wil graag op een acreage; dus landelijk wonen en ik heb het idee dat ik in de buurt van mensen moet beginnen. Ik moet tenslotte een heel sociaal leven opnieuw opbouwen hier.
Grappig was wel dat we op het laatst een gebied zagen waar onze wensen min of meer tezamen komen. Huizen met genoeg ruimte binnen en ook om het huis heen de nodige 'elbowroom' om je privacy te behouden en ons woongenot te verhogen.
Later vanmiddag hadden we een afspraak met iemand die een berichtje had achtergelaten via het messageboard waar allemaal van die gekken opzitten die óf naar Canada vertrokken zijn of dat graag willen. Zij woont ook in Vernon gaf ze aan en we hebben uiteindelijk via de telefoon een afspraak gemaakt.
Dat in Vernon wonen moet je met een korreltje zout nemen; ze woont samen met haar partner aan de andere kant van een meer waar je dus omheen moet rijden en daar waren we een kleine drie kwartier naar onderweg. Zelfs door een Indianenreservaat heen.
Ze wonen daar prachtig! Met uitzicht op het meer op een stuk grond en een huis dat ook bij onze woonwensen zou passen. Alleen zijn zij zo handig dat ze het aan de Nederlandse eisen (vooral strakker!) hebben kunnen aanpassen. Ons zie ik nog geen huis kopen dat TLC (Tender Loving Care) nodig heeft!
Leuk dat we nu van onszelf, niet via-via, nieuwe mensen in Vernon kennen! Wat ons betreft was het een aangename verrassing.
Morgen gaat Grote Raaf proberen een skipas te kopen alvast voor deze winter en met de heer des huizes hier langs wat autodealers. En ik hoop uit alle macht dat dat huis voor elkaar komt!
Vanmorgen om 10 uur kwam er een luxe auto voorgereden die ons, kort gezegd, rond heel Vernon heeft rondgereden. Grote Raaf had hem van zijn droom, een acreage verteld dus hij had, heel aardig, alle acreages in de omgeving uitgedraaid. Hij heeft ons 2 uur lang rondgereden door de buitengebieden en we hebben een aardige indruk gekregen.
Op het punt van 'waar gaan we wonen' verschillen Grote Raaf en ik nogal van mening. Hij wil graag op een acreage; dus landelijk wonen en ik heb het idee dat ik in de buurt van mensen moet beginnen. Ik moet tenslotte een heel sociaal leven opnieuw opbouwen hier.
Grappig was wel dat we op het laatst een gebied zagen waar onze wensen min of meer tezamen komen. Huizen met genoeg ruimte binnen en ook om het huis heen de nodige 'elbowroom' om je privacy te behouden en ons woongenot te verhogen.
Later vanmiddag hadden we een afspraak met iemand die een berichtje had achtergelaten via het messageboard waar allemaal van die gekken opzitten die óf naar Canada vertrokken zijn of dat graag willen. Zij woont ook in Vernon gaf ze aan en we hebben uiteindelijk via de telefoon een afspraak gemaakt.
Dat in Vernon wonen moet je met een korreltje zout nemen; ze woont samen met haar partner aan de andere kant van een meer waar je dus omheen moet rijden en daar waren we een kleine drie kwartier naar onderweg. Zelfs door een Indianenreservaat heen.
Ze wonen daar prachtig! Met uitzicht op het meer op een stuk grond en een huis dat ook bij onze woonwensen zou passen. Alleen zijn zij zo handig dat ze het aan de Nederlandse eisen (vooral strakker!) hebben kunnen aanpassen. Ons zie ik nog geen huis kopen dat TLC (Tender Loving Care) nodig heeft!
Leuk dat we nu van onszelf, niet via-via, nieuwe mensen in Vernon kennen! Wat ons betreft was het een aangename verrassing.
Morgen gaat Grote Raaf proberen een skipas te kopen alvast voor deze winter en met de heer des huizes hier langs wat autodealers. En ik hoop uit alle macht dat dat huis voor elkaar komt!
24 augustus 2007
De dagen beginnen te tellen; dag 12
De vakantie zit er al zover op dat we al bijna weer aan de weg terug moeten denken!
Vandaag is het vrijdag en uiterlijk dinsdag moeten we onze reis naar Vancouver beginnen. Gelukkig heb ik dan nog een koffiepauze in het vooruitzicht bij mijn vriendin in Kamloops maar daarna zijn we toch echt op de weg terug; al is de afstand verder.
We hadden om 10 uur een afspraak op Raafjes nieuwe school. De keuze voor deze school hadden we gemaakt op basis van het lesprogramma. Ze krijgt extra Engels gedurende de schooltijden die van 8.45 tot 14.45 lopen en alle kinderen bljven verplicht over.
De directrice bleek een enthousiaste aardige vrouw te zijn. Het is een beetje raar om in zo'n leeg gebouw rond te lopen waar slechts enkele leerkrachten bezig zijn zich voor te bereiden op het nieuwe schooljaar.
De school ligt op de heuvel in de wijk Mission Hill, zuidwestelijk in Vernon en je kijkt mooi over de omgeving uit. Ze hebben een speelplaats/veld om jaloers op te zijn en er zitten minder kinderen in de klas dan in Nederland.
Ze houden hier van belonen met stickers, diploma's en oorkondes. De bibliotheek is rijkelijk gevuld met boeken en ze hebben een eigen gymlokaal. Ieder kind heeft een eigen hokje, zonder deur, om jassen en schoenen in op te bergen en de vloeren blonken ons, zo voor het begin van het schooljaar, tegemoet.
Eindelijk zijn we dan ook gestopt bij Doodles. Ik heb alleen eigenlijk dingen voor mijn vriendin en poezenoppas gekocht omdat ik hoop zelf regelmatig heen te kunnen op termijn. Voorlopig ga ik echt een tijd hebben om op mijn gemak te scrappen met mijn foto's.....!
Meteen daarna zijn we een rondje gaan rijden langs het huis dat wellicht, misschien, waarschijnlijk en hopelijk vrij gaat komen in/rond november. Een hele nette wijk met alleen maar vrijstaande huizen in de straat waar het natuurlijk meteen het lelijkste was. Je kon er niet veel van zien door de garage aan de voorkant maar we houden de optie wel open!
Als je even verder door rijdt zit je meteen tussen de weilanden richting de bergen en als er geen bus naar school rijdt zullen we Raafje gewoon met de auto moeten bregen alle dagen...
Op de terugweg zijn we daarom meteen maar bij de makelaar gestopt dat we deze optie graag open willen houden. Er wordt nu geprobeerd om op maandag een afspraak te regelen voor bezichtiging in het huis.
Allemaal duimen graag dat dit wat gaat worden! Toe!
Vandaag is het vrijdag en uiterlijk dinsdag moeten we onze reis naar Vancouver beginnen. Gelukkig heb ik dan nog een koffiepauze in het vooruitzicht bij mijn vriendin in Kamloops maar daarna zijn we toch echt op de weg terug; al is de afstand verder.
We hadden om 10 uur een afspraak op Raafjes nieuwe school. De keuze voor deze school hadden we gemaakt op basis van het lesprogramma. Ze krijgt extra Engels gedurende de schooltijden die van 8.45 tot 14.45 lopen en alle kinderen bljven verplicht over.
De directrice bleek een enthousiaste aardige vrouw te zijn. Het is een beetje raar om in zo'n leeg gebouw rond te lopen waar slechts enkele leerkrachten bezig zijn zich voor te bereiden op het nieuwe schooljaar.
De school ligt op de heuvel in de wijk Mission Hill, zuidwestelijk in Vernon en je kijkt mooi over de omgeving uit. Ze hebben een speelplaats/veld om jaloers op te zijn en er zitten minder kinderen in de klas dan in Nederland.
Ze houden hier van belonen met stickers, diploma's en oorkondes. De bibliotheek is rijkelijk gevuld met boeken en ze hebben een eigen gymlokaal. Ieder kind heeft een eigen hokje, zonder deur, om jassen en schoenen in op te bergen en de vloeren blonken ons, zo voor het begin van het schooljaar, tegemoet.
Eindelijk zijn we dan ook gestopt bij Doodles. Ik heb alleen eigenlijk dingen voor mijn vriendin en poezenoppas gekocht omdat ik hoop zelf regelmatig heen te kunnen op termijn. Voorlopig ga ik echt een tijd hebben om op mijn gemak te scrappen met mijn foto's.....!
Meteen daarna zijn we een rondje gaan rijden langs het huis dat wellicht, misschien, waarschijnlijk en hopelijk vrij gaat komen in/rond november. Een hele nette wijk met alleen maar vrijstaande huizen in de straat waar het natuurlijk meteen het lelijkste was. Je kon er niet veel van zien door de garage aan de voorkant maar we houden de optie wel open!
Als je even verder door rijdt zit je meteen tussen de weilanden richting de bergen en als er geen bus naar school rijdt zullen we Raafje gewoon met de auto moeten bregen alle dagen...
Op de terugweg zijn we daarom meteen maar bij de makelaar gestopt dat we deze optie graag open willen houden. Er wordt nu geprobeerd om op maandag een afspraak te regelen voor bezichtiging in het huis.
Allemaal duimen graag dat dit wat gaat worden! Toe!
23 augustus 2007
Huizenjacht; dag 11
Het lijkt wel vakantie hier; we komen 's morgens nooit echt op tijd de deur uit!
Gelukkig waren we wel op tijd genoeg bij Services BC. Ze wisten ons daar te vertellen dat de wachttijd voor een ziektekostenverzekering pas ingaat op het moment dat we hier definitief komen. Dat betekent dat we vanaf 1 november iets particuliers moeten af gaan sluiten ter overbrugging.
Aan de andere kant is het wel zo dat de tijd waarbinnen we ons rijbewijs opnieuw moeten gaan halen ook dan pas ingaat en niet nu al. Dan zou er bijzonder weinig tijd overblijven om dat te regelen dus daar zijn we wel weer blij mee.
De vriendelijke vrouw van de makelaar waar we een paar dagen geleden waren had de huurders van het huis nog niet te pakken kunnen krijgen omdat ze 'out of town' waren maar we houden vinger aan de pols; maandag zullen we het weten.
We hebben gelijk met haar man, de makelaar, gesproken over de mogelijkheid van kopen in de omgeving en zo. Daarna zijn we door verwezen naar iemand anders in het kantoor om het over hypotheken te hebben.
De website waar we lid van waren geworden thuis, tegen flinke betaling, is eentje met een slechte service; ze nemen gewoon de advertenties uit de plaatselijke krant over. Niet helemaal erg voor ons in Nederland maar je staat raar te kijken als je op internet bij een makelaar kijkt en je ziet het huis daar gewoon staan met informatie en foto's. Overigens heeft het hier 'property management' als je zoekt bij een makelaar naar huurhuizen.
Vanmiddag hebben we rondgekeken in Lumby. Dat is een klein plaatsje hier niet ver maar toch een half uur rijden, hier vandaan. Nogal Amerikaans met zo'n grote weg door het centrum heen en aan weerszijden wat kleine winkeltjes. We ontmoette daar een Nederlandse dame. Ze praat hetzelfde steenkolenengels als Grote Raaf zijn oom en bijna kregen we daar overnachtingen aangeboden; gek mens!
Lumby is leuk om te wonen over een paar jaar; erg landelijk en minder droog dan Vernon of Coldstream maar de term 'in the middle of nowhere' voldoet wel volgens mij.
We hebben een accountant gesproken van Nederlandse komaf hier vanmiddag en een afspraak voor zaterdag met een makelaar om ons rond te rijden in de omgeving.
Nu moet de BBQ aan!
Gelukkig waren we wel op tijd genoeg bij Services BC. Ze wisten ons daar te vertellen dat de wachttijd voor een ziektekostenverzekering pas ingaat op het moment dat we hier definitief komen. Dat betekent dat we vanaf 1 november iets particuliers moeten af gaan sluiten ter overbrugging.
Aan de andere kant is het wel zo dat de tijd waarbinnen we ons rijbewijs opnieuw moeten gaan halen ook dan pas ingaat en niet nu al. Dan zou er bijzonder weinig tijd overblijven om dat te regelen dus daar zijn we wel weer blij mee.
De vriendelijke vrouw van de makelaar waar we een paar dagen geleden waren had de huurders van het huis nog niet te pakken kunnen krijgen omdat ze 'out of town' waren maar we houden vinger aan de pols; maandag zullen we het weten.
We hebben gelijk met haar man, de makelaar, gesproken over de mogelijkheid van kopen in de omgeving en zo. Daarna zijn we door verwezen naar iemand anders in het kantoor om het over hypotheken te hebben.
De website waar we lid van waren geworden thuis, tegen flinke betaling, is eentje met een slechte service; ze nemen gewoon de advertenties uit de plaatselijke krant over. Niet helemaal erg voor ons in Nederland maar je staat raar te kijken als je op internet bij een makelaar kijkt en je ziet het huis daar gewoon staan met informatie en foto's. Overigens heeft het hier 'property management' als je zoekt bij een makelaar naar huurhuizen.
Vanmiddag hebben we rondgekeken in Lumby. Dat is een klein plaatsje hier niet ver maar toch een half uur rijden, hier vandaan. Nogal Amerikaans met zo'n grote weg door het centrum heen en aan weerszijden wat kleine winkeltjes. We ontmoette daar een Nederlandse dame. Ze praat hetzelfde steenkolenengels als Grote Raaf zijn oom en bijna kregen we daar overnachtingen aangeboden; gek mens!
Lumby is leuk om te wonen over een paar jaar; erg landelijk en minder droog dan Vernon of Coldstream maar de term 'in the middle of nowhere' voldoet wel volgens mij.
We hebben een accountant gesproken van Nederlandse komaf hier vanmiddag en een afspraak voor zaterdag met een makelaar om ons rond te rijden in de omgeving.
Nu moet de BBQ aan!
22 augustus 2007
Okanagan; dag 10
Het weer lijkt iedere dag wel mooier te worden; vakantieweer!
Okanagan is de naam van de vallei waarin we zitten. Vernon zit in het noorden daarvan. Hier in de buurt hebben ze ook wijnbouw bijvoorbeeld.
Vandaag hebben we gezien hoe veel werk boodschappen doen kan zijn. In de uitgebreide supermarkten staan heel veel produkten en vooral veel anders dan je gewend bent.
Wij zouden vandaag gaan koken en hadden spullen nodig voor onze Pasta Nicoise.
Gelukkig is het personeel zeer behulpzaam en loopt mee om je te helpen. Zo vond ik eindelijk de pesto die we nodig hadden en heb ik meteen een paar zakjes meegenomen van de pasta-kruiden die thuis natuurlijk allang op waren.
Veel groente ligt hier op ijs en luxer gepresenteerd dan bij ons. Ook zijn er voor mijn gevoel meer verschillende soorten aardappelen en uien. Bovendien is het tijd voor corn-on-the-cob; heerlijk verse maïs wat ik bij ons thuis eigenlijk nooit zie. Ze hebben hier Roman lettuce, een kruising tussen ijsbergsla en andijvie. Makkelijk, knapperig en lekker.
Boodschappen doen zal hier de eerste tijd vooral veel tijd gaan kosten. Kijken wat ze hebben, uitproberen en zoeken. Ik kreeg van mijn vriendin al een tip tegen heimwee: Nederlandse produkten kijken en/of kopen in een winkel waar ik terugvond:
Bolletje beschuit met engelse tekst, AH produkten en ook van Euroshopper, ontbijtkoek bijvoorbeeld. En ik heb geleerd dat grapeseed oil (druivenpittenolie) nog gezonder is dan olijfolie.
Omdat ik ging koken had de vrouw des huizes tijd voor appeltaart waar we om 9 uur 's avonds met zijn allen pas aan konden zitten . Voor de familie hier gaat namelijk het gewone leven, deze keer tennissen ook gewoon door.
Nee, opgeschoten zijn we vandaag niet met dingen maar het was wel een heel gezellige dag!
Okanagan is de naam van de vallei waarin we zitten. Vernon zit in het noorden daarvan. Hier in de buurt hebben ze ook wijnbouw bijvoorbeeld.
Vandaag hebben we gezien hoe veel werk boodschappen doen kan zijn. In de uitgebreide supermarkten staan heel veel produkten en vooral veel anders dan je gewend bent.
Wij zouden vandaag gaan koken en hadden spullen nodig voor onze Pasta Nicoise.
Gelukkig is het personeel zeer behulpzaam en loopt mee om je te helpen. Zo vond ik eindelijk de pesto die we nodig hadden en heb ik meteen een paar zakjes meegenomen van de pasta-kruiden die thuis natuurlijk allang op waren.
Veel groente ligt hier op ijs en luxer gepresenteerd dan bij ons. Ook zijn er voor mijn gevoel meer verschillende soorten aardappelen en uien. Bovendien is het tijd voor corn-on-the-cob; heerlijk verse maïs wat ik bij ons thuis eigenlijk nooit zie. Ze hebben hier Roman lettuce, een kruising tussen ijsbergsla en andijvie. Makkelijk, knapperig en lekker.
Boodschappen doen zal hier de eerste tijd vooral veel tijd gaan kosten. Kijken wat ze hebben, uitproberen en zoeken. Ik kreeg van mijn vriendin al een tip tegen heimwee: Nederlandse produkten kijken en/of kopen in een winkel waar ik terugvond:
Bolletje beschuit met engelse tekst, AH produkten en ook van Euroshopper, ontbijtkoek bijvoorbeeld. En ik heb geleerd dat grapeseed oil (druivenpittenolie) nog gezonder is dan olijfolie.
Omdat ik ging koken had de vrouw des huizes tijd voor appeltaart waar we om 9 uur 's avonds met zijn allen pas aan konden zitten . Voor de familie hier gaat namelijk het gewone leven, deze keer tennissen ook gewoon door.
Nee, opgeschoten zijn we vandaag niet met dingen maar het was wel een heel gezellige dag!
Vernon/Coldstream; dag 8 en 9
Vernon is een plaats zo groot als Castricum, Akersloot en Limmen bij elkaar maar het lijkt wel een klein stadje. Coldstream is daaraan vast gegroeid. Onze vrienden wonen in Coldstream met het meer op loopafstand aan een slingerende weg met allemaal verschillende soorten (en prijzen) vrijstaande woningen.
We zijn nu twee dagen bezig geweest met allerlei papiergedoe. We hebben ons gemeld bij een bureau dat door de regering betaald wordt om ons te ondersteunen met het vinden van een baan. Nu zijn wij redelijk bemiddelbaar en we zijn hier nu nog niet permanent dus heel veel ondersteuning kunnen ze niet bieden. We hoeven niet op Engelse les en kunnen redelijk zelf door al het papierwerk heenkomen. Wel zijn ze, en dat valt ons op bij alle Canadezen, zeer vriendelijk en behulpzaam en ze nemen alle tijd voor je.
Alle tijd nemen ze ook voor je bij het postkantoor of waar dan ook; zelfs als er een hele rij staat te wachten.
Wat ook erg belangrijk was is een sofinummer. Je kunt niet naar een baan zoeken of een bankrekening openen zonder. We hebben wel mazzel dat alles hier vrij centraal en bij elkaar; het meeste op loopafstand, valt te regelen.
Het heeft ook weer even geduurd maar we zijn alledrie naar buiten gekomen met een sofinummer. Het begint met een 7 en daaraan kun je zien dat we van buiten Canada zijn gekomen en een permanent residence card hebben. Dit in tegenstelling tot de 9 die slechts tijdelijk is.
Verder hebben we gisteren een bankrekening geopend. We hadden daarvoor een afspraak gemaakt en Raafje -gelukkig- niet meegenomen. We moesten een heel computerprogramma door om te kijken van welke producten en diensten we gebruik denken te gaan maken en uiteindelijk komt er dan een bepaald pakket uit.
Hier kun je betalen zoals bij ons, per internet of bij de bank zelf, maar ook via de telefoon of zelfs via de pinautomaat.
We gingen in ieder geval de deur uit met een bankrekeningpasje; handgeschreven totdat de echte komt, en niets erop.
Ook hebben we geprobeerd alvast in te schrijven voor de ziektekostenverzekering, wat vergelijkbaars met Nederland, maar waar een wachttijd van drie maanden voor is. Dat zal problemen gaan opleveren omdat we tussentijds terug gaan naar Nederland.
Datzelfde geldt voor het rijbewijs. We moeten hier officieel binnen drie maanden het rijbewijs opnieuw halen dat zal bestaan uit een theorie- en praktijktest. De praktijktest is in je eigen auot.
Als je dan niet haalt ben je er ziek van. Dan moet het op de manier waarop de Canadezen het hier zelf doen; op je 15e of zo mag je rijden met iemand naast je die ouder is dan 25, een Canadees en al langer dan zoveel jaar het rijbewijs heeft. Je moet dan zo'n heel programma door en geloof me; dat willen we niet.
Eens kijken wat we vandaag kunnen gaan regelen...
We zijn nu twee dagen bezig geweest met allerlei papiergedoe. We hebben ons gemeld bij een bureau dat door de regering betaald wordt om ons te ondersteunen met het vinden van een baan. Nu zijn wij redelijk bemiddelbaar en we zijn hier nu nog niet permanent dus heel veel ondersteuning kunnen ze niet bieden. We hoeven niet op Engelse les en kunnen redelijk zelf door al het papierwerk heenkomen. Wel zijn ze, en dat valt ons op bij alle Canadezen, zeer vriendelijk en behulpzaam en ze nemen alle tijd voor je.
Alle tijd nemen ze ook voor je bij het postkantoor of waar dan ook; zelfs als er een hele rij staat te wachten.
Wat ook erg belangrijk was is een sofinummer. Je kunt niet naar een baan zoeken of een bankrekening openen zonder. We hebben wel mazzel dat alles hier vrij centraal en bij elkaar; het meeste op loopafstand, valt te regelen.
Het heeft ook weer even geduurd maar we zijn alledrie naar buiten gekomen met een sofinummer. Het begint met een 7 en daaraan kun je zien dat we van buiten Canada zijn gekomen en een permanent residence card hebben. Dit in tegenstelling tot de 9 die slechts tijdelijk is.
Verder hebben we gisteren een bankrekening geopend. We hadden daarvoor een afspraak gemaakt en Raafje -gelukkig- niet meegenomen. We moesten een heel computerprogramma door om te kijken van welke producten en diensten we gebruik denken te gaan maken en uiteindelijk komt er dan een bepaald pakket uit.
Hier kun je betalen zoals bij ons, per internet of bij de bank zelf, maar ook via de telefoon of zelfs via de pinautomaat.
We gingen in ieder geval de deur uit met een bankrekeningpasje; handgeschreven totdat de echte komt, en niets erop.
Ook hebben we geprobeerd alvast in te schrijven voor de ziektekostenverzekering, wat vergelijkbaars met Nederland, maar waar een wachttijd van drie maanden voor is. Dat zal problemen gaan opleveren omdat we tussentijds terug gaan naar Nederland.
Datzelfde geldt voor het rijbewijs. We moeten hier officieel binnen drie maanden het rijbewijs opnieuw halen dat zal bestaan uit een theorie- en praktijktest. De praktijktest is in je eigen auot.
Als je dan niet haalt ben je er ziek van. Dan moet het op de manier waarop de Canadezen het hier zelf doen; op je 15e of zo mag je rijden met iemand naast je die ouder is dan 25, een Canadees en al langer dan zoveel jaar het rijbewijs heeft. Je moet dan zo'n heel programma door en geloof me; dat willen we niet.
Eens kijken wat we vandaag kunnen gaan regelen...
21 augustus 2007
Onderweg; dag 7
Jammer dat het de hele dag maar één soort weer was: REGEN!
Dat we 's morgens weggingen ging het wel. We zijn al heel snel gestopt voor een flink ontbijt, weer met eieren, ham en van die mensen die koffie blijven bijvullen.
Verder is het de hele dag slecht weer geweest. Niet vervelend om te reizen, wel om te stoppen voor een hike of zo. Bij Revelstoke zijn we eruit gegaan voor lunch bij de supermarkt te kopen en hebben we een bezoek gebracht aan het treinenmuseum. Canada heeft een behoorlijke historie van treinen. Wat bijvoorbeeld heel interessant is zijn de spiral tunnels; twee tunnels in korte tijd die ervoor zorgen dat de trein over of onder zichzelf doorrijdt om te voorkomen dat de helling té stijl is om er tegen op te klimmen.
Er is nog vrij veel treinverkeer maar dan alleen goederentreinen. Van die 50 of meer wagons achter elkaar met containers erop. We zien in gedachten de onze er al op staan.....
Over verkeer gesproken.....
In Canada hebben bijna alle wegen nummers. In de bebouwde kom heten de horizontale straten 'avenues' en de verticale 'streets'. Ze zijn genummerd van rechts naar links en van boven naar beneden.
Buiten de bebouwde kom heten de meeste horizontale 'township road' en de verticale 'range road' en sommige hebben namen, net als de straten in een stadje. Vaak zijn die met namen niet zo idioot recht en op en neer als die met nummers.
Enfin, we hebben de hele zondag gereisd en hadden nog een uurtje gewonnen omdat je tussen Golden en Revelstoke van Mountain Time naar Pacific Time gaat.
De verdwaalscore staat nu gelijk; ook het huis van vrienden hebben we in één keer gevonden! Raafje leeft zich hier helemaal uit op de trampoline. Ze slaapt met haar 1-jaar-jongere vriendje in een stapelbed en wij op de logeerkamer. Alle ochtenden hebben we zelfgebakken, vers brood en iedere avond een heerlijk diner. Het enige wat we doen is wat hand- en spandiensten verrichten met tafel dekken en afruimen en voor de kok een glas rosé inschenken bij het koken (en er zelf ook lekker eentje nemen)...
De temperatuur gaat stijgen de komende dagen. Hopelijk hebben we dan tijd om ervan te genieten...!
Dat we 's morgens weggingen ging het wel. We zijn al heel snel gestopt voor een flink ontbijt, weer met eieren, ham en van die mensen die koffie blijven bijvullen.
Verder is het de hele dag slecht weer geweest. Niet vervelend om te reizen, wel om te stoppen voor een hike of zo. Bij Revelstoke zijn we eruit gegaan voor lunch bij de supermarkt te kopen en hebben we een bezoek gebracht aan het treinenmuseum. Canada heeft een behoorlijke historie van treinen. Wat bijvoorbeeld heel interessant is zijn de spiral tunnels; twee tunnels in korte tijd die ervoor zorgen dat de trein over of onder zichzelf doorrijdt om te voorkomen dat de helling té stijl is om er tegen op te klimmen.
Er is nog vrij veel treinverkeer maar dan alleen goederentreinen. Van die 50 of meer wagons achter elkaar met containers erop. We zien in gedachten de onze er al op staan.....
Over verkeer gesproken.....
In Canada hebben bijna alle wegen nummers. In de bebouwde kom heten de horizontale straten 'avenues' en de verticale 'streets'. Ze zijn genummerd van rechts naar links en van boven naar beneden.
Buiten de bebouwde kom heten de meeste horizontale 'township road' en de verticale 'range road' en sommige hebben namen, net als de straten in een stadje. Vaak zijn die met namen niet zo idioot recht en op en neer als die met nummers.
Enfin, we hebben de hele zondag gereisd en hadden nog een uurtje gewonnen omdat je tussen Golden en Revelstoke van Mountain Time naar Pacific Time gaat.
De verdwaalscore staat nu gelijk; ook het huis van vrienden hebben we in één keer gevonden! Raafje leeft zich hier helemaal uit op de trampoline. Ze slaapt met haar 1-jaar-jongere vriendje in een stapelbed en wij op de logeerkamer. Alle ochtenden hebben we zelfgebakken, vers brood en iedere avond een heerlijk diner. Het enige wat we doen is wat hand- en spandiensten verrichten met tafel dekken en afruimen en voor de kok een glas rosé inschenken bij het koken (en er zelf ook lekker eentje nemen)...
De temperatuur gaat stijgen de komende dagen. Hopelijk hebben we dan tijd om ervan te genieten...!
20 augustus 2007
Rocky Mountains; dag 4,5 en 6
En toen werd de tocht vervolgd.
We hadden overnacht in Hinton, niet ver van de Rockies af. In één of ander Beren-familiehotel. De computers deden het niet, de jacuzzi was leeg, de airco gehorig en het ontbijt simpel maar lekker.
Het weer werkte niet erg mee maar eigenlijk was het heeeel goed weer voor een hot spring. We reden de berg op naar Miette. Het water moet daar uiteindelijk afgekoeld worden voordat ze het in de zwembaden van minimaal 40 graden buiten kunnen laten lopen. En als je dan zulk mistig weer hebt, het niet erg warm is en de bergen om je heen ziet dan denk je dat je echt met vakantie bent!
We zijn ook allemaal heel stoer geweest door in het ijskoude water van het badje ernaast te plonzen.
De overnachting in de Rockies was wat moeilijker dan we dachten. Er was óf geen plaats, of het was buitensporig duur. Uiteindelijk kozen we voor buitensporig duur in het Icefield Centre. Dat is bij de Athabasca Glacier waar de bussen vandaan vertrekken om uiteindelijk bij de ijskap te stoppen. Daar kun je overstappen in van die busmonsters met hele grote wielen. Dit hadden we een paar jaar geleden al gedaan.
Het was wel sjiek; met een busje naar beneden gebracht te worden zodat je niet alle trappen op hoeft met je koffers en die aardige jongen die ze op zo'n karretje tot in de kamer brengt. Een supergrote hotelkamer met een trap erin naar een loft naar boven. Raafje kon haar geluk niet op; twee bedden op een eigen verdieping!
Wij genoten van het waanzinnige uitzicht op de bergen, een meertje en vooral die indrukwekkende ijsvlaktes daarboven.
We hebben onderweg nog een hike gedaan rond Horseshoe Lake; een heel rustig meertje met veel rotsen en een prachtig blauwgroene kleur. We zijn bij de Athabasca Falls gestopt en hier en daar om van het uitzicht te genieten.
In Golden, tussen 2 parken in, brachten we de laatste nacht door in Mary's Motel. Daar hebben we lekker pizza gehaald om in de hotelkamer op te eten. In Canada kan dat. Daar hoort bij je overnachting geen ontbijt en er is ook meestal geen gelegenheid om te eten. Dit was zo'n echt Amerikaanse; de auto voor de deur en achter de deur een hotelkamer met bad/douche en wc in de ruimte achterin en een wastafel tegen de achterwand van de kamer. Een tv, koffiezetapparaat, magnetron en koelkastje maakte het compleet.
De Rockies was het vakantiegevoel, na iedere bocht weer mooie bergen, met of zonder sneeuw of bomen. Prachtige meren en rivieren en adembenemende uitzichten!
We hadden overnacht in Hinton, niet ver van de Rockies af. In één of ander Beren-familiehotel. De computers deden het niet, de jacuzzi was leeg, de airco gehorig en het ontbijt simpel maar lekker.
Het weer werkte niet erg mee maar eigenlijk was het heeeel goed weer voor een hot spring. We reden de berg op naar Miette. Het water moet daar uiteindelijk afgekoeld worden voordat ze het in de zwembaden van minimaal 40 graden buiten kunnen laten lopen. En als je dan zulk mistig weer hebt, het niet erg warm is en de bergen om je heen ziet dan denk je dat je echt met vakantie bent!
We zijn ook allemaal heel stoer geweest door in het ijskoude water van het badje ernaast te plonzen.
De overnachting in de Rockies was wat moeilijker dan we dachten. Er was óf geen plaats, of het was buitensporig duur. Uiteindelijk kozen we voor buitensporig duur in het Icefield Centre. Dat is bij de Athabasca Glacier waar de bussen vandaan vertrekken om uiteindelijk bij de ijskap te stoppen. Daar kun je overstappen in van die busmonsters met hele grote wielen. Dit hadden we een paar jaar geleden al gedaan.
Het was wel sjiek; met een busje naar beneden gebracht te worden zodat je niet alle trappen op hoeft met je koffers en die aardige jongen die ze op zo'n karretje tot in de kamer brengt. Een supergrote hotelkamer met een trap erin naar een loft naar boven. Raafje kon haar geluk niet op; twee bedden op een eigen verdieping!
Wij genoten van het waanzinnige uitzicht op de bergen, een meertje en vooral die indrukwekkende ijsvlaktes daarboven.
We hebben onderweg nog een hike gedaan rond Horseshoe Lake; een heel rustig meertje met veel rotsen en een prachtig blauwgroene kleur. We zijn bij de Athabasca Falls gestopt en hier en daar om van het uitzicht te genieten.
In Golden, tussen 2 parken in, brachten we de laatste nacht door in Mary's Motel. Daar hebben we lekker pizza gehaald om in de hotelkamer op te eten. In Canada kan dat. Daar hoort bij je overnachting geen ontbijt en er is ook meestal geen gelegenheid om te eten. Dit was zo'n echt Amerikaanse; de auto voor de deur en achter de deur een hotelkamer met bad/douche en wc in de ruimte achterin en een wastafel tegen de achterwand van de kamer. Een tv, koffiezetapparaat, magnetron en koelkastje maakte het compleet.
De Rockies was het vakantiegevoel, na iedere bocht weer mooie bergen, met of zonder sneeuw of bomen. Prachtige meren en rivieren en adembenemende uitzichten!
Edmonton; dag 2 en 3
Nu met zelfs aansluiting op de logeerkamer kan ik wat meer vertellen.
Het was heerlijk een hotelkamer te hebben. Je wordt namelijk midden in de nacht wakker en kan dan niet meer slapen. We waren daarvoor zó moe dat we het avondeten hadden overgeslagen en dan na een paar uur wordt je ergens wakker van en dan is het nog midden in de nacht daar.
Bij ons arrangement zat een continental breakfast inbegrepen; toast met jam. Grote Raaf vond dat maar niets. Eerst het avondeten missen en dan zo'n ontbijt?! Dus werd het het buffet: scrambled eggs, bacon, saucages, waffels, pancakes, muffins, cereal en koffie. Of eigenlijk alles wat je kan verzinnen. En vergeet de gebakken aardappeltjes niet die ze hier voor ontbijt eten. Meestal onder de naam hashbrowns en het kan gewoon iets zijn, in een soort koekvorm of zoals nu, blokjes.
We hebben wat gewinkeld voor water en de lunch en zijn langzaam naar Sherwood Park gereden. Gelukkig hadden we de tijd want echt goed vonden we het niet. We zijn verwend met koffie door Grammy and Grandpa, Raafjes Canadese opa en oma die net zo enthousiast waren over dit bezoek als Raafje zelf.
Bij Grote Raaf zijn neef zijn we echt thuis. We hebben onze eigen slaapkamer met badkamer en weten alle knopjes en keukenspullen te vinden. Zo hebben we 's morgens zelf ontbeten en de vaatwasser in- en uitgeruimd en 's avonds macaroni gekookt.
Een bezoek aan Grote Raaf zijn oom en tante hoort er ook bij; je weet nooit wanneer je ze weer ziet. Hun schoondochter had ons voorgesteld met haar te komen lunchen zodat het bezoekje kort was. Maar goed ook want tante hersteld van een operatie. Wel leek ze Raafjes bezoek leuk te vinden en ze waren in hun sas met het kado; 4 Delfts blauwe mokken in een standaard.
De dag dat we daar vertrokken gingen we via Grote Raaf zijn nichtje. Raafje moet ook af en toe iemand hebben om mee te spelen want wij grote mensen zijn maar vervelend. Ze maakt zich wat zorgen over het taalprobleem maar toen haar achter-achter-nichtje nog meer Pet Shop bleek te hebben dan zij zelf was het ijs snel gebroken. Je kunt je voorstellen dat het ons nauwelijks lukte om haar weer mee te krijgen.
En toen was het Highway 16 op; de Yellowhead Trail, richting de Rocky Mountains!
Het was heerlijk een hotelkamer te hebben. Je wordt namelijk midden in de nacht wakker en kan dan niet meer slapen. We waren daarvoor zó moe dat we het avondeten hadden overgeslagen en dan na een paar uur wordt je ergens wakker van en dan is het nog midden in de nacht daar.
Bij ons arrangement zat een continental breakfast inbegrepen; toast met jam. Grote Raaf vond dat maar niets. Eerst het avondeten missen en dan zo'n ontbijt?! Dus werd het het buffet: scrambled eggs, bacon, saucages, waffels, pancakes, muffins, cereal en koffie. Of eigenlijk alles wat je kan verzinnen. En vergeet de gebakken aardappeltjes niet die ze hier voor ontbijt eten. Meestal onder de naam hashbrowns en het kan gewoon iets zijn, in een soort koekvorm of zoals nu, blokjes.
We hebben wat gewinkeld voor water en de lunch en zijn langzaam naar Sherwood Park gereden. Gelukkig hadden we de tijd want echt goed vonden we het niet. We zijn verwend met koffie door Grammy and Grandpa, Raafjes Canadese opa en oma die net zo enthousiast waren over dit bezoek als Raafje zelf.
Bij Grote Raaf zijn neef zijn we echt thuis. We hebben onze eigen slaapkamer met badkamer en weten alle knopjes en keukenspullen te vinden. Zo hebben we 's morgens zelf ontbeten en de vaatwasser in- en uitgeruimd en 's avonds macaroni gekookt.
Een bezoek aan Grote Raaf zijn oom en tante hoort er ook bij; je weet nooit wanneer je ze weer ziet. Hun schoondochter had ons voorgesteld met haar te komen lunchen zodat het bezoekje kort was. Maar goed ook want tante hersteld van een operatie. Wel leek ze Raafjes bezoek leuk te vinden en ze waren in hun sas met het kado; 4 Delfts blauwe mokken in een standaard.
De dag dat we daar vertrokken gingen we via Grote Raaf zijn nichtje. Raafje moet ook af en toe iemand hebben om mee te spelen want wij grote mensen zijn maar vervelend. Ze maakt zich wat zorgen over het taalprobleem maar toen haar achter-achter-nichtje nog meer Pet Shop bleek te hebben dan zij zelf was het ijs snel gebroken. Je kunt je voorstellen dat het ons nauwelijks lukte om haar weer mee te krijgen.
En toen was het Highway 16 op; de Yellowhead Trail, richting de Rocky Mountains!
19 augustus 2007
Back on track ;-)
Het zat wat tegen met de computermogelijkheden...
We zijn aangekomen in Vernon, BC. Of eigenlijk Coldstream, wat daar tegenaan ligt. En aangezien hier het inkomen verworven wordt met de computer kan ik daar mooi even gebruik van maken...
Het gaat heel goed met ons. We zijn naar Grote Raaf zijn neef gegaan en hebben daar 2 nachten gelogeerd. We weten daar al helemaal de weg in huis en de omgeving. Tenminste....we verdwaalden onderweg en zaten achteraf net iets te noordelijk. Is goed gekomen.
Net als die keer dat we naar Grote Raaf zijn oom en tante gingen en verdwaalden, 2 straten van het huis. Nou kon de oom niet uitleggen hoe we daar moesten komen dus die kwam ons ophalen. Raar, we hadden alleen moeten omkeren en de eerste weg rechts moeten nemen.....Maar het was gelukt.
Onderweg richting de Rockies hebben we koffie gedronken bij Grote Raaf zijn nichtje. Dan blijkt maar weer hoe internationaal speelgoed is. Raafje haar leeftijdgenootje had een bijzonder grote verzameling....Pet Shop. We kregen haar nauwelijks mee terug.
We hebben de laatste drie nachten in hotels/motels overnacht. In Hinton, net voor de Rockies aan de drukke weg. De tweede nacht in de Rockies in het Icefield Centre met uitzicht op de Athabasca Glacier. De prijs was net zo speciaal als het uitzicht ;-) De laatste nacht in Golden, weer buiten de Rockies, in een motel waar we vorig jaar ook overnacht hebben.
We hebben hier en daar rondgekeken en een hike gemaakt om een meer heen. Raafje was bijzonder gelukkig met haar nieuwe schoenen en de kans om energie kwijt te raken. Ik kreeg regelmatig een toegestoken hand. Zo beroerd ben ik er toch niet aan toe?
Gisteren kocht Raafje een.....Raafje. Leuk hoor!
We zijn aangekomen in Vernon, BC. Of eigenlijk Coldstream, wat daar tegenaan ligt. En aangezien hier het inkomen verworven wordt met de computer kan ik daar mooi even gebruik van maken...
Het gaat heel goed met ons. We zijn naar Grote Raaf zijn neef gegaan en hebben daar 2 nachten gelogeerd. We weten daar al helemaal de weg in huis en de omgeving. Tenminste....we verdwaalden onderweg en zaten achteraf net iets te noordelijk. Is goed gekomen.
Net als die keer dat we naar Grote Raaf zijn oom en tante gingen en verdwaalden, 2 straten van het huis. Nou kon de oom niet uitleggen hoe we daar moesten komen dus die kwam ons ophalen. Raar, we hadden alleen moeten omkeren en de eerste weg rechts moeten nemen.....Maar het was gelukt.
Onderweg richting de Rockies hebben we koffie gedronken bij Grote Raaf zijn nichtje. Dan blijkt maar weer hoe internationaal speelgoed is. Raafje haar leeftijdgenootje had een bijzonder grote verzameling....Pet Shop. We kregen haar nauwelijks mee terug.
We hebben de laatste drie nachten in hotels/motels overnacht. In Hinton, net voor de Rockies aan de drukke weg. De tweede nacht in de Rockies in het Icefield Centre met uitzicht op de Athabasca Glacier. De prijs was net zo speciaal als het uitzicht ;-) De laatste nacht in Golden, weer buiten de Rockies, in een motel waar we vorig jaar ook overnacht hebben.
We hebben hier en daar rondgekeken en een hike gemaakt om een meer heen. Raafje was bijzonder gelukkig met haar nieuwe schoenen en de kans om energie kwijt te raken. Ik kreeg regelmatig een toegestoken hand. Zo beroerd ben ik er toch niet aan toe?
Gisteren kocht Raafje een.....Raafje. Leuk hoor!
14 augustus 2007
De tweede dag
Het is al wel vroeg dat we wakker zijn.
Dat kan ook niet anders; ik denk dat we hier plaatselijke tijd om half 8 al lagen! In ieder geval komt hier de zon op, zoekt Raafje naar een bepaald boekje en staat Grote Raaf onder de douche.
Alles is hier net wat anders dan in Nederland. Een stom voorbeeld maar de toiletten zijn een goed voorbeeld. Allereerst kun je hier gewoon overal plassen en doet niemand daar moeilijk over. De toiletten zijn ook overal schoon. De potten zelf zijn van het geval plonspot. Er zit een hendeltje op die je naar beneden moet drukken en dan lijkt ie wel helemaal over te gaan stromen. Met een oorverdovend lawaai en een flinke draaikolk verdwijnt dan alles het riool in. Of, wat hier nog veel voorkomt, de septic tank.
Het water is weer een ander geval. Soms is het heerlijk maar zoals hier, in Edmonton, ruikt het chlorig en begin je er niet aan. Voor je tanden poetsen is het fijn, maar verder....En hoewel het geoon uit de kraan komt moet er, als je niet op het normale systeem bent aangesloten, een waterauto aan te pas komen. Er luidt een alarmbelletje die aangeeft dat je nieuw water moet bestellen.
Voor nu is die even de berichtgeving. Waar we naar toe gaan hebben ze inbel-internet en daarna gaan we de Rockies door. Maar als het kan kun je mijn berichten hier vinden!
Tot snel!
Dat kan ook niet anders; ik denk dat we hier plaatselijke tijd om half 8 al lagen! In ieder geval komt hier de zon op, zoekt Raafje naar een bepaald boekje en staat Grote Raaf onder de douche.
Alles is hier net wat anders dan in Nederland. Een stom voorbeeld maar de toiletten zijn een goed voorbeeld. Allereerst kun je hier gewoon overal plassen en doet niemand daar moeilijk over. De toiletten zijn ook overal schoon. De potten zelf zijn van het geval plonspot. Er zit een hendeltje op die je naar beneden moet drukken en dan lijkt ie wel helemaal over te gaan stromen. Met een oorverdovend lawaai en een flinke draaikolk verdwijnt dan alles het riool in. Of, wat hier nog veel voorkomt, de septic tank.
Het water is weer een ander geval. Soms is het heerlijk maar zoals hier, in Edmonton, ruikt het chlorig en begin je er niet aan. Voor je tanden poetsen is het fijn, maar verder....En hoewel het geoon uit de kraan komt moet er, als je niet op het normale systeem bent aangesloten, een waterauto aan te pas komen. Er luidt een alarmbelletje die aangeeft dat je nieuw water moet bestellen.
Voor nu is die even de berichtgeving. Waar we naar toe gaan hebben ze inbel-internet en daarna gaan we de Rockies door. Maar als het kan kun je mijn berichten hier vinden!
Tot snel!
13 augustus 2007
Officieel geëmigreerd!
Het is 3:18 in de ochtend in een hotel in Edmonton.
Ik zit op de meegebrachte laptop via draadloos internet te typen met mijn knietjes op de grond en de laptop op het bed. Grote Raaf ligt wat glazig voor zich uit te kijken in bed en Raafje heeft de luiken al een tijdje dicht. Het komt niet vaak voor dat mijn dochter huilt dat ze wil slapen.
De reis ging prima. We zijn opgehaald en weggebracht en het viel me echt ontzettend mee. Wat hielp was de upgrade die we bij het inchecken geboekt hadden. Dit resulteerde in extra beenruimte en een eigen dvd-spelertje voor iedereen. Het komt niet vaak voor dat Raafje zoveel tekenfilms achter elkaar mag kijken....!
De echte emigratie was ook een fluitje van een cent. Wat laten zien en tekenen, hier en daar stempels op en toen naar een ander loket met min of meer herhaling van handelingen. Een half uurtje denk ik, dat we daar mee bezig waren. En het was rustig, dat scheelt ook vast.
Bij het hotel gooide Raafje door vermoeidheid en jeugdig enthousiasme de autodeur van onze bordeaurode Ford open, hup tegen de auto ernaast. Een putje in de deur van de buurman. Tegen de tijd dat we er werk van gemaakt hadden aan de balie zagen we van boven al dat de betreffende auto vertrokken was. Dat liep me effe met een siser af. Voor ons; Raafje had er al van langs gekregen.
Zo, wat zal ik lekker slapen!
Ik zit op de meegebrachte laptop via draadloos internet te typen met mijn knietjes op de grond en de laptop op het bed. Grote Raaf ligt wat glazig voor zich uit te kijken in bed en Raafje heeft de luiken al een tijdje dicht. Het komt niet vaak voor dat mijn dochter huilt dat ze wil slapen.
De reis ging prima. We zijn opgehaald en weggebracht en het viel me echt ontzettend mee. Wat hielp was de upgrade die we bij het inchecken geboekt hadden. Dit resulteerde in extra beenruimte en een eigen dvd-spelertje voor iedereen. Het komt niet vaak voor dat Raafje zoveel tekenfilms achter elkaar mag kijken....!
De echte emigratie was ook een fluitje van een cent. Wat laten zien en tekenen, hier en daar stempels op en toen naar een ander loket met min of meer herhaling van handelingen. Een half uurtje denk ik, dat we daar mee bezig waren. En het was rustig, dat scheelt ook vast.
Bij het hotel gooide Raafje door vermoeidheid en jeugdig enthousiasme de autodeur van onze bordeaurode Ford open, hup tegen de auto ernaast. Een putje in de deur van de buurman. Tegen de tijd dat we er werk van gemaakt hadden aan de balie zagen we van boven al dat de betreffende auto vertrokken was. Dat liep me effe met een siser af. Voor ons; Raafje had er al van langs gekregen.
Zo, wat zal ik lekker slapen!
12 augustus 2007
Op de valreep
De laatste avond voordat we weggaan.
We zijn nog niet zover. De koffers moeten nog gepakt en de puntjes moeten nog op de I gezet worden maar we komen er wel! Ik kan gewoon niet relaxed op vakantie gaan! Ik ga altijd zwaar vermoeid en behoorlijk gestressd weg. Zou het ook anders kunnen?
De papieren zijn allemaal voor elkaar en het is een behoorlijke stapel geworden. Uittreksels, diploma's, ja zelfs Emily's inentingskaart zit erbij!
Over de katten hoef ik me de komende weken geen zorgen te maken. Ik zal niet tot weinig hoeven koken en weer vaak in andere bedden slapen. Ik ga op visite bij familie en vrienden en zal ook voornamelijk daar blijven slapen.
Het wordt hopelijk toch een beetje vakantie maar het voelt niet als zodanig. Duim toch alstjeblieft dat het uiteindelijke 'immigreren' meevalt en we met -tijdelijke- woonruimte terug komen! Dan is deze reis wat mij betreft geslaagd!
Nog even voor de duidelijkheid; we gaan dus niet gewoon door de paspoortcontrole maar we melden ons bij de immigratiedienst met onze paspoorten met daarin de visa en de bijbehorende doorslagformulieren. Verder denken we alles bij ons te hebben wat in de lijst op het meegezonden formulier genoemd staat. Diploma's, uittreksels, bewijs van vermogen, enz. enz.
Ik probeer de blog bij te houden al denk ik dat het de eerste week niets zal worden. Maar kom gerust nog eens kijken!
Tot de volgende keer!
We zijn nog niet zover. De koffers moeten nog gepakt en de puntjes moeten nog op de I gezet worden maar we komen er wel! Ik kan gewoon niet relaxed op vakantie gaan! Ik ga altijd zwaar vermoeid en behoorlijk gestressd weg. Zou het ook anders kunnen?
De papieren zijn allemaal voor elkaar en het is een behoorlijke stapel geworden. Uittreksels, diploma's, ja zelfs Emily's inentingskaart zit erbij!
Over de katten hoef ik me de komende weken geen zorgen te maken. Ik zal niet tot weinig hoeven koken en weer vaak in andere bedden slapen. Ik ga op visite bij familie en vrienden en zal ook voornamelijk daar blijven slapen.
Het wordt hopelijk toch een beetje vakantie maar het voelt niet als zodanig. Duim toch alstjeblieft dat het uiteindelijke 'immigreren' meevalt en we met -tijdelijke- woonruimte terug komen! Dan is deze reis wat mij betreft geslaagd!
Nog even voor de duidelijkheid; we gaan dus niet gewoon door de paspoortcontrole maar we melden ons bij de immigratiedienst met onze paspoorten met daarin de visa en de bijbehorende doorslagformulieren. Verder denken we alles bij ons te hebben wat in de lijst op het meegezonden formulier genoemd staat. Diploma's, uittreksels, bewijs van vermogen, enz. enz.
Ik probeer de blog bij te houden al denk ik dat het de eerste week niets zal worden. Maar kom gerust nog eens kijken!
Tot de volgende keer!
10 augustus 2007
Weer wat weggestreept op mijn lijste!
Ik ben dol op lijstjes. En doorstrepen. Er kan weer een streep door!
Gisteravond was het op de klok van de oven 23.55 toen ik de lichten beneden uit deed. Tot deze tijd was ik nog bezig met het maken van een rapport voor mijn studie. We gaan over een paar dagen weg dus dat ding moet de deur uit!
Vandaag nog even hier en daar bijgevijld, uitgeprint, gaatjes en ringbandje erin en klaar is Raaf! Een rapport van ongeveer 16 pagina's over werken in een organisatie aangevuld met mijn eigen ervaringen. Nog maar 3 tentamens voordat we naar Canada kunnen.
Natuurlijk ben ik een beetje achterlijk dat ik nog uit alle macht probeer om het af te maken. Maar probeer eens in mijn schoenen te staan. Ik heb een leuke opleiding gevonden die qua niveau goed te doen is, met overdag les, leuke klasgenoten en in een een werkomgeving waarvan ik vind dat ik daar helemaal op mijn plaats zit. Met een dikke kans op een diploma wat mijn eerste echte gaat worden na de middelbare school.
We hebben als gezin al gekozen voor het langer in Nederland blijven om de studie af te ronden. Ik kan -doe het ook- Grote Raaf wel zoenen dat ie inziet hoe verschrikkelijk leuk ik het vind en hoe belangrijk het voor me is.
Moet alleen die man van die opleiding snappen dat als ik een tentamen eerder wil doen tot maximaal drie weken ervoor het mij echt niet uitmaakt op welke datum het is. Al wil ie het met volle maan in zijn achtertuin....Ik ben er!
Ga ik morgen het rapport aangetekend opsturen naar de examinator. Wat zou die zeggen?
Gisteravond was het op de klok van de oven 23.55 toen ik de lichten beneden uit deed. Tot deze tijd was ik nog bezig met het maken van een rapport voor mijn studie. We gaan over een paar dagen weg dus dat ding moet de deur uit!
Vandaag nog even hier en daar bijgevijld, uitgeprint, gaatjes en ringbandje erin en klaar is Raaf! Een rapport van ongeveer 16 pagina's over werken in een organisatie aangevuld met mijn eigen ervaringen. Nog maar 3 tentamens voordat we naar Canada kunnen.
Natuurlijk ben ik een beetje achterlijk dat ik nog uit alle macht probeer om het af te maken. Maar probeer eens in mijn schoenen te staan. Ik heb een leuke opleiding gevonden die qua niveau goed te doen is, met overdag les, leuke klasgenoten en in een een werkomgeving waarvan ik vind dat ik daar helemaal op mijn plaats zit. Met een dikke kans op een diploma wat mijn eerste echte gaat worden na de middelbare school.
We hebben als gezin al gekozen voor het langer in Nederland blijven om de studie af te ronden. Ik kan -doe het ook- Grote Raaf wel zoenen dat ie inziet hoe verschrikkelijk leuk ik het vind en hoe belangrijk het voor me is.
Moet alleen die man van die opleiding snappen dat als ik een tentamen eerder wil doen tot maximaal drie weken ervoor het mij echt niet uitmaakt op welke datum het is. Al wil ie het met volle maan in zijn achtertuin....Ik ben er!
Ga ik morgen het rapport aangetekend opsturen naar de examinator. Wat zou die zeggen?
9 augustus 2007
Emigratiegolf
Volgens een recent artikel uit de Libelle verlaten er op dit moment meer mensen Nederland dan erbij komen. Dagelijks emigreren er zo'n 150, meest hoog-opgeleide Nederlanders.
Als reden geven ze op de onvrede die iedereen wel eens lijkt te overvallen: Nederland is te vol. Met mensen, auto's en hondenpoep. Er is te weinig ruimte, natuur en respect voor elkaar. Normen en waarden vervagen, de kwaliteit van het onderwijs laat te wensen over en het leven is druk, druk, druk. We willen meer tijd voor onszelf en elkaar.
Vooral de buurlanden zijn favoriet, een gedeelte treedt in de voetsporen van Nederlanders in de jaren 50 naar Canada en Australië en de rest gaat naar Zuid-Europa of Scandinavië.
Volgens dit artikel in Libelle 27 is de werkelijkheid wat minder rooskleurig dan het eruit ziet en is emigreren veel ingrijpender dan menigeen denkt. Je doet er gemiddeld 10 jaar over om hetzelfde netwerk op te bouwen als je nu hebt. Veel gemaakte fouten zijn dat men te afgelegen gaat wonen en zich niet realiseren dat je jezelf gewoon meeneemt en een ander leven toch echt uit jezelf moet komen; dat zit niet in een andere omgeving.
Nederlanders lijken minder goed te integreren omdat ze toch naar elkaar toetrekken en vasthouden aan gewoontes zoals Sinterklaas. En bijna de helft komt binnen 8 jaar terug: een ervaring rijker en een illusie armer.
Wij passen wellicht wel aardig in het beeld dat geschetst wordt. Hoog-opgeleid zijn we niet maar we zijn wel de genoemde tweeverdiener met kleine kind(eren) die het hier goed hebben. Ook wij hebben zo onze bedenkingen over onze maatschappij al is dat niet het gene wat ons wegjaagt. We moeten niet weg, we willen.
Beiden hebben we altijd al iets met Canada gehad. Familie is daar naar toe getrokken en vanaf dat we er geweest zijn voelen we ons daar thuis. Het is ook voornamelijk een gevoelskwestie en het idee dat je meer spijt hebt van dingen die je gelaten hebt dan dingen die je gedaan hebt.
We onderschatten het niet. We weten dat het de eeste tijd heel moeilijk zal zijn. Ook wij vinden het afscheid nemen van jullie iets wat we liever overslaan.
Het is nu wel een goede tijd om te gaan. Raafje zal nog vrij makkelijk aan haar nieuwe land kunnen wennen, we liggen nog goed in de arbeidsmarkt en we zijn, anders dan de mensen in de jaren 50, gezegend met een maatschappij vol communicatie mogelijkheden in plaats van 6 weken luchtpostpapier.
We gaan ervoor!
Als reden geven ze op de onvrede die iedereen wel eens lijkt te overvallen: Nederland is te vol. Met mensen, auto's en hondenpoep. Er is te weinig ruimte, natuur en respect voor elkaar. Normen en waarden vervagen, de kwaliteit van het onderwijs laat te wensen over en het leven is druk, druk, druk. We willen meer tijd voor onszelf en elkaar.
Vooral de buurlanden zijn favoriet, een gedeelte treedt in de voetsporen van Nederlanders in de jaren 50 naar Canada en Australië en de rest gaat naar Zuid-Europa of Scandinavië.
Volgens dit artikel in Libelle 27 is de werkelijkheid wat minder rooskleurig dan het eruit ziet en is emigreren veel ingrijpender dan menigeen denkt. Je doet er gemiddeld 10 jaar over om hetzelfde netwerk op te bouwen als je nu hebt. Veel gemaakte fouten zijn dat men te afgelegen gaat wonen en zich niet realiseren dat je jezelf gewoon meeneemt en een ander leven toch echt uit jezelf moet komen; dat zit niet in een andere omgeving.
Nederlanders lijken minder goed te integreren omdat ze toch naar elkaar toetrekken en vasthouden aan gewoontes zoals Sinterklaas. En bijna de helft komt binnen 8 jaar terug: een ervaring rijker en een illusie armer.
Wij passen wellicht wel aardig in het beeld dat geschetst wordt. Hoog-opgeleid zijn we niet maar we zijn wel de genoemde tweeverdiener met kleine kind(eren) die het hier goed hebben. Ook wij hebben zo onze bedenkingen over onze maatschappij al is dat niet het gene wat ons wegjaagt. We moeten niet weg, we willen.
Beiden hebben we altijd al iets met Canada gehad. Familie is daar naar toe getrokken en vanaf dat we er geweest zijn voelen we ons daar thuis. Het is ook voornamelijk een gevoelskwestie en het idee dat je meer spijt hebt van dingen die je gelaten hebt dan dingen die je gedaan hebt.
We onderschatten het niet. We weten dat het de eeste tijd heel moeilijk zal zijn. Ook wij vinden het afscheid nemen van jullie iets wat we liever overslaan.
Het is nu wel een goede tijd om te gaan. Raafje zal nog vrij makkelijk aan haar nieuwe land kunnen wennen, we liggen nog goed in de arbeidsmarkt en we zijn, anders dan de mensen in de jaren 50, gezegend met een maatschappij vol communicatie mogelijkheden in plaats van 6 weken luchtpostpapier.
We gaan ervoor!
6 augustus 2007
Van de hak op de tak
maar gelukkig niet van de wal in de sloot ;-)
Bloedheet vandaag in ons kantoortje. Op zolder ook dus dan toch maar bij de pc gaan zitten.
- er komt een onderdeel van Raafje's Lego horloge; morgen en gratis
- een geboorte-akte moet je aanvragen in de plaats waar je geboren bent; heel handig als ze niet altijd open zijn maar gelukkig hebben we scan en fax en internetbankieren ;-)
- alle papieren zijn in Berlijn, waarom moeten ze dan weer die dingen hebben (duur!)
- creditcard doet het weer een jaar
- wc beneden is schoon
- ik betaal geen geld voor het in- en uitruimen van de vaatwasser aan familieleden (kermis was toch leuk en je zakgeld heb je ook al gehad
- zoethout is goed tegen de stress
- spa blauw is goed tegen de warmte
- wat is zo'n scanner handig
- waarom kan ik geen adreswijziging opgeven als ik toch niet ga verhuizen?
- wat past er een boel op Raafje's mp3 speler
- hebben we allemaal zo'n ding met gewenste muziek erop
- is zo'n kaneelstok van de kermis heerlijk en gelukkig nog niet op
- heb ik ook nog 10 minuten gescrapt (er liggen nog 3 opdrachten)
- is er een pot pindakaas terug naar AH; we hadden er al een en twee krijgen we niet meer op!
- zijn de korte broeken van de Hema wel heeeeel erg wijd, zelfs met knoopsgatenelastiek
- bij Livera de L-shirts veeeeel te strak en de XL-shirts veeeeeel te wijd
- sta je met Raafje mee gewoon in je ondergoed (kom erbij mop!)
- loopt het oud papier ook behoorlijk op
- is de website vóór dit vertrek nog niet in de lucht
- lig ik weer niet op tijd in bed
- wil Raafje wel vliegen maar niet naar Canada.....zucht
- moet ik nog 3 dagen werken deze week
- een rapport afschrijven
- en al die andere dingen waar ik het nu NIET over wil hebben (Pas op hoor!)
En komt het meestal allemaal goed als ik in de lucht zit; zorg niet alleen goed voor anderen maar ook voor mezelf!
Bloedheet vandaag in ons kantoortje. Op zolder ook dus dan toch maar bij de pc gaan zitten.
- er komt een onderdeel van Raafje's Lego horloge; morgen en gratis
- een geboorte-akte moet je aanvragen in de plaats waar je geboren bent; heel handig als ze niet altijd open zijn maar gelukkig hebben we scan en fax en internetbankieren ;-)
- alle papieren zijn in Berlijn, waarom moeten ze dan weer die dingen hebben (duur!)
- creditcard doet het weer een jaar
- wc beneden is schoon
- ik betaal geen geld voor het in- en uitruimen van de vaatwasser aan familieleden (kermis was toch leuk en je zakgeld heb je ook al gehad
- zoethout is goed tegen de stress
- spa blauw is goed tegen de warmte
- wat is zo'n scanner handig
- waarom kan ik geen adreswijziging opgeven als ik toch niet ga verhuizen?
- wat past er een boel op Raafje's mp3 speler
- hebben we allemaal zo'n ding met gewenste muziek erop
- is zo'n kaneelstok van de kermis heerlijk en gelukkig nog niet op
- heb ik ook nog 10 minuten gescrapt (er liggen nog 3 opdrachten)
- is er een pot pindakaas terug naar AH; we hadden er al een en twee krijgen we niet meer op!
- zijn de korte broeken van de Hema wel heeeeel erg wijd, zelfs met knoopsgatenelastiek
- bij Livera de L-shirts veeeeel te strak en de XL-shirts veeeeeel te wijd
- sta je met Raafje mee gewoon in je ondergoed (kom erbij mop!)
- loopt het oud papier ook behoorlijk op
- is de website vóór dit vertrek nog niet in de lucht
- lig ik weer niet op tijd in bed
- wil Raafje wel vliegen maar niet naar Canada.....zucht
- moet ik nog 3 dagen werken deze week
- een rapport afschrijven
- en al die andere dingen waar ik het nu NIET over wil hebben (Pas op hoor!)
En komt het meestal allemaal goed als ik in de lucht zit; zorg niet alleen goed voor anderen maar ook voor mezelf!
5 augustus 2007
Zomer!!!!
Het was vandaag met recht een top zomerse dag!
Ik merkte het al toen ik vanmorgen rond 9 uur het zolderraam open wilde zetten om het iets koeler te krijgen. Eerst verbrandde ik me bijna aan een metalen strip van buiten en toen kwam er helemaal niets kouds naar binnen, eerder warmere lucht. Gauw dat raam weer dicht gedaaan.
Niet helemaal ons idee van een leuke zondagmiddag maar we werden verwacht in mijn geboortedorp voor de kermis. Nou vond ik daar nooit wat aan want het belangrijkste van de Noordhollandse kermissen is veel bier drinken maar we doen het tenslotte voor Raafje en bij het bier blijven we weg.
We hebben samen met mijn ouders en mijn broertje en diens gezin een kinderrondje gedaan. Vorig jaar is het er bij in geschoten omdat we toen in Canada zaten. Sorry jongens, volgend jaar zijn we om die reden er ook niet bij...en het jaar erop...en daarop.
Eigenlijk was er, behalve bier, nog niets te koop op de kermis. We moesten het gewoon aan de gang kijken! En het was er heet, net als overal in Nederland. Ik hoorde 's morgens al dat er bij ons aan de kust geen parkeerplekje vrij was!
Toen het op gang kwam was het een leuk rondje voor de kids; 5,3 en 8 jaar oud. Reuzenrad (stil zitten mama!), draaimolen, zweefmolen, wat lekkers, touwtje trekken, een gezinsrondje oliebollen en dan weer naar huis.
We sloten af met een soort barbecue onder de appelboom bij mijn ouders in de tuin. De kinderen rennen rondjes tussen het speelgoed buiten en binnen en wij praten bij over van alles en nog wat. In eerste instantie waren we, gezien de dingen op ons to-do-lijstje, van plan om zo snel mogelijk weer naar huis te gaan maar ja, wanneer kan dit weer en wanneer is dit weer er weer?! Dus vandaar!
Marjon de Hond voorspelde al weer allemaal narigheid voor de komende dagen. Goede keuze dus!
Ik merkte het al toen ik vanmorgen rond 9 uur het zolderraam open wilde zetten om het iets koeler te krijgen. Eerst verbrandde ik me bijna aan een metalen strip van buiten en toen kwam er helemaal niets kouds naar binnen, eerder warmere lucht. Gauw dat raam weer dicht gedaaan.
Niet helemaal ons idee van een leuke zondagmiddag maar we werden verwacht in mijn geboortedorp voor de kermis. Nou vond ik daar nooit wat aan want het belangrijkste van de Noordhollandse kermissen is veel bier drinken maar we doen het tenslotte voor Raafje en bij het bier blijven we weg.
We hebben samen met mijn ouders en mijn broertje en diens gezin een kinderrondje gedaan. Vorig jaar is het er bij in geschoten omdat we toen in Canada zaten. Sorry jongens, volgend jaar zijn we om die reden er ook niet bij...en het jaar erop...en daarop.
Eigenlijk was er, behalve bier, nog niets te koop op de kermis. We moesten het gewoon aan de gang kijken! En het was er heet, net als overal in Nederland. Ik hoorde 's morgens al dat er bij ons aan de kust geen parkeerplekje vrij was!
Toen het op gang kwam was het een leuk rondje voor de kids; 5,3 en 8 jaar oud. Reuzenrad (stil zitten mama!), draaimolen, zweefmolen, wat lekkers, touwtje trekken, een gezinsrondje oliebollen en dan weer naar huis.
We sloten af met een soort barbecue onder de appelboom bij mijn ouders in de tuin. De kinderen rennen rondjes tussen het speelgoed buiten en binnen en wij praten bij over van alles en nog wat. In eerste instantie waren we, gezien de dingen op ons to-do-lijstje, van plan om zo snel mogelijk weer naar huis te gaan maar ja, wanneer kan dit weer en wanneer is dit weer er weer?! Dus vandaar!
Marjon de Hond voorspelde al weer allemaal narigheid voor de komende dagen. Goede keuze dus!
2 augustus 2007
Verstandig
Vandaag ben ik eens verstandig.
Meestal niet, zeker niet als het op op tijd naar bed gaan aankomt. Ik stort na het eten een beetje in en tegen de tijd dat ik druk bezig ben en nog vol plannen dan ben ik dus over de vermoeidheid heen. En dan ga ik nog even door.
Vanavond niet. De klok op de pc staat op nog niet eens half 10. Ik heb water op gezet voor een kopje goede-nachtrust-thee en ik weet zeker dat ik nog wel een Libelle heb om nog even in bed te lezen. Er liggen er genoeg want ik kom er nauwelijks aan toe en ik kan ze tenslotte niet allemaal meenemen naar Canada. En ik laat ze natuurlijk gewoon achter daar.
Grote Raaf is druk bezig om onze website in de lucht te krijgen. Deze blog zal daar dan een onderdeel van uit gaan maken. Ideeën genoeg dus ik ben heel benieuwd hoe het er al met al uit zal gaan zien.
Mijn theewater kookt! Welterusten!
Meestal niet, zeker niet als het op op tijd naar bed gaan aankomt. Ik stort na het eten een beetje in en tegen de tijd dat ik druk bezig ben en nog vol plannen dan ben ik dus over de vermoeidheid heen. En dan ga ik nog even door.
Vanavond niet. De klok op de pc staat op nog niet eens half 10. Ik heb water op gezet voor een kopje goede-nachtrust-thee en ik weet zeker dat ik nog wel een Libelle heb om nog even in bed te lezen. Er liggen er genoeg want ik kom er nauwelijks aan toe en ik kan ze tenslotte niet allemaal meenemen naar Canada. En ik laat ze natuurlijk gewoon achter daar.
Grote Raaf is druk bezig om onze website in de lucht te krijgen. Deze blog zal daar dan een onderdeel van uit gaan maken. Ideeën genoeg dus ik ben heel benieuwd hoe het er al met al uit zal gaan zien.
Mijn theewater kookt! Welterusten!
1 augustus 2007
Superwoman
Ik wil veel; eigenlijk alles! Ik ben superwoman! Nou, niet dus...
Mensen die mij kennen weten het misschien wel; ik wil van alles. Dat heeft tot dit jaar ook regelmatig tot gevolg gehad dat ik dus flink mijn hoofd stootte. O ja, en ik ben ook een doorzetter en eigenwijs. Snap je hem?
Nou vind ik het altijd al een heel gegoochel om alle ballen in de lucht te houden en mijn energie te verdelen. Met een man, een kind, een part-time baan en een huishouden is dat met recht een hele klus. En dan gaan we nu ook nog emigreren! ;-)
Er is nog iets. Ik ben in februari van werkplek veranderd en een opleding begonnen op MBO-niveau op het gebied van post en archief. Minimaal één keer in de twee weken een dag naar Woerden (reistijd ruim 1,5 uur) en flink wat uren huiswerk in de week.
Maar zó leuk. En niet te moeilijk. En allemaal leuke mensen. Nieuwe vrienden. Ik helemaal in mijn element.
Nu dus de Canada-plannen. Alles had wat ons betreft al jaren eerder kunnen komen maar nu is dus de vraag of ik deze studie af kan ronden. Ik wil het graag; vanwege de kosten, vanwege een diploma, omdat ik het zo leuk vind en.....in Canada hebben ze dat soort werk vast ook!
Nu wil het feit dat de laatste tentamens zijn ná de overdracht van het huis. Dat wil dus zeggen dat ik dakloos en baanloos ben en nog twee weken -als ik geen her heb- moet overbruggen. Dat heb ik nu alle partijen kenbaar gemaakt en nu lijkt het alsof er oplossingen gezocht gaan worden.
Lijkt me geweldig maar wanneer dan in hemelsnaam; is er in de agenda wel plaats voor?
De tijd zal het leren!
Mensen die mij kennen weten het misschien wel; ik wil van alles. Dat heeft tot dit jaar ook regelmatig tot gevolg gehad dat ik dus flink mijn hoofd stootte. O ja, en ik ben ook een doorzetter en eigenwijs. Snap je hem?
Nou vind ik het altijd al een heel gegoochel om alle ballen in de lucht te houden en mijn energie te verdelen. Met een man, een kind, een part-time baan en een huishouden is dat met recht een hele klus. En dan gaan we nu ook nog emigreren! ;-)
Er is nog iets. Ik ben in februari van werkplek veranderd en een opleding begonnen op MBO-niveau op het gebied van post en archief. Minimaal één keer in de twee weken een dag naar Woerden (reistijd ruim 1,5 uur) en flink wat uren huiswerk in de week.
Maar zó leuk. En niet te moeilijk. En allemaal leuke mensen. Nieuwe vrienden. Ik helemaal in mijn element.
Nu dus de Canada-plannen. Alles had wat ons betreft al jaren eerder kunnen komen maar nu is dus de vraag of ik deze studie af kan ronden. Ik wil het graag; vanwege de kosten, vanwege een diploma, omdat ik het zo leuk vind en.....in Canada hebben ze dat soort werk vast ook!
Nu wil het feit dat de laatste tentamens zijn ná de overdracht van het huis. Dat wil dus zeggen dat ik dakloos en baanloos ben en nog twee weken -als ik geen her heb- moet overbruggen. Dat heb ik nu alle partijen kenbaar gemaakt en nu lijkt het alsof er oplossingen gezocht gaan worden.
Lijkt me geweldig maar wanneer dan in hemelsnaam; is er in de agenda wel plaats voor?
De tijd zal het leren!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
