Hoera; uitgesopt!

Dat was eigenlijk het eerste wat ik dacht toen Grote Raaf me tegen de middag belde. Ons huis is verkocht!!!!

Het heeft nu al met al een flinke maand te koop gestaan. Zonder bord maar daar gaat binnenkort verandering in komen. De makelaar wil natuurlijk wel een beetje reclame en nu het toch verkocht is, vind ik zo'n bord helemaal niet erg meer.
Met de verkoop kozen we er voor om geen bord in de tuin te zetten. De mensen die serieus belangstelling hadden zouden op informatie via Funda of Jaap dan wel hun eigen makelaar van de mogelijkheid horen. En je zet zo'n bord tenslotte niet in de tuin voor de buren; die wonen hier al!

Deze mensen wonen al in deze gemeente en zijn vorige week voor het eerst wezen kijken. Toen we de eerdere bieders met een take-it-or-leave-it-bod hadden afgeschud na wat teleurstellende aanboden en data, zijn we vanaf maandag met hen in onderhandeling geweest.
Uiteindelijk wilden ze gisteren, een week ná de eerste keer, nog een keer kijken. Het weer heeft geholpen; ze vinden het ruimer en lichter dan ze in eerste instantie dachten en ook de keuken was ruimter dan in hun herinnering. Én ze vonden onze eettafel met kasten leuk dus of die er toch zeker wel in bleven?!

Volgende week tekenen we het voorlopig koopcontract. Dan is het examen van Grote Raaf achter de rug en kunnen we ons richten op de toekomst plannen. Vooralsnog kan ik mijn geluk niet op dat ik nu mijn vrije tijd niet meer hoef te besteden aan nog een keer overal met een doekje langs gaan, niet helemaal volle wassen draaien en strijken wanneer ik er helemaal geen zin in heb. Huishouden is nou eenmaal geen hobby!

Hernieuwd Pools contact

Vandaag kwam er "zomaar" een berichtje op het scherm van Grote Raaf zijn computer. Eerst dacht ik dat het een spam-berichtje was maar toen ik even verder las...

Basia, een pools meisje, zocht ons. Via Skype stuurde ze ons een berichtje waarin ze vroeg of wij de juiste waren. Dus we hebben contact gezocht en gaan morgen verder.

Hoe oud zou ze zijn? Basia, één van de poolse meisjes die via een volksdansgroep hier kwam in het kader van een stedenband met een stadje hier in de buurt. De groep had tekort logeeradressen dus vrienden van ons deden een beroep op ons.
We zouden twee jongens krijgen; jaar of 12 of zo. Die kwamen ook maar voordat de nacht begon hadden we er plotseling ook 2 meisjes bij.
Halverwege de avond namelijk belde mijn vriendin dat de meiden in kwestie zich opgesloten hadden in het toilet op hun logeeradres omdat ze daar niet wilden blijven. Wat moest ze nou? Wij zeiden dat we nog wel wat matrassen zouden regelen en als het dan niet anders kon moesten ze ze maar hier brengen.

Aangeslagen kwamen ze hier; niet alleen de meiden, ook onze vrienden. Het adres waar ze zouden logeren zag er niet uit. Deuren uit kasten, overal vies, katten die op tafel liepen en peertjes aan het plafond.
We legden ze uit dat de logeerkamer vergeven was maar als ze genoegen namen met een matras op zolder.....Ze gingen samen naar boven en inspecteerden de slaapgelegenheid en de badkamer. Met een blij gezicht kwamen ze weer naar beneden, blij knikkend tegen de tolk en onze vrienden.

Ze zijn de hele tijd met zijn 4-en bij ons gebleven. Met wat geschuif van kastjes hadden ze op de deurloze zolder nog wat privacy en met een auto vol gingen we iedere keer naar alle optredens; scholen, markten en winkelcentra.

Hoe gaat het met je, Basia?

Nieuwe bieders!

Nog nooit is mijn mobieltje zo in de buurt geweest als de laatste tijd. En we lijken wel een beetje een telefoonrondje te hebben; de makelaar belt Grote Raaf en die belt mij weer.

De kijkers van afgelopen donderdag, die na een bezoek aan onze buren aangenaam verrast waren bij het zien van ons huis, zijn bieders geworden. Ze hadden wat aanmoedigingen nodig om tot een realistisch bod te komen maar het loopt nu dan toch.
We zitten in euro's nog te veel van elkaar af om het verschil te delen maar wellicht kunnen we het eens worden.

Morgen, donderdag, komen ze opnieuw kijken. Daarna zouden we toch wel iets moeten gaan horen.

En we kunnen zeuren wat we willen erover maar het is toch een rare situatie dat je bezig bent je huis te verkopen. We zullen dan toch weer een stapje verder zijn richting Canada en weten ook op welke termijn het huis dan opgeleverd, en dus leeg zal moeten. Verhuist ben ik al eerder maar nog nooit met een koophuis en op deze manier.

Oeps, ik loop weer vreselijk op de situatie vooruit. Ik houd je op de hoogte.....!!!

Onderhandelingen afgebroken....

zo is er te lezen op de website van onze makelaar waar we in kunnen loggen en alle 'werkzaamheden' kunnen nazien.

Blijkbaar -mijn fantasie gaat met mij aan de loop als ik niet echt over informatie beschik- wilden die mensen voor een dubbeltje op de eerste rang. Wellicht zat het huis niet helemaal in hun prijsklasse of komen ze uit een veel goedkopere omgeving. Ze zijn zich vast rotgeschrokken toen ze bedachten dat er ook nog Kosten Koper bij het bedrag komt.

Omdat ze het toch wel wilden kopen en wellicht hadden gehoord dat we naar Canada zouden gaan besloten ze het erop te wagen. Eerst het lachwekkend lage beginbod, toen een die niet echt veel beter was. Waarna wij een uiterste verkoopprijs hebben laten weten en een datum waarop wij er op zijn vroegst uit wilden.

Vanmorgen belde iemand van het makelaarskantoor over een nieuwe bezichtiging a.s. woensdag. Ik keek even op de website en zag toen dat ze, hoewel we verwacht hadden dat ze het uit zouden stellen tot vanmiddag 17u omdat ze tot die tijd hadden, ons eindaanbod niet geaccepteerd hebben.

OK, graag of niet. En dus gaan we gewoon weer verder. Woensdagmorgen ziet het er hier weer spik en span uit als ik mijn wekelijkse rondje met een vriendin ga lopen. Tegen de tijd dat wij terug zijn, zijn de kijkers wel weer weg.

Wie ben je?

Het is even schrikken als ik op de teller kijk die ik onlangs op de site heb gezet. Het gaat niet hard maar er zijn dus blijkbaar een aantal mensen die af en toe eens kijken of er hier wat te beleven valt...
Voorheen kon je heel makkelijk een berichtje achterlaten, nu moet je je aanmelden op blogger. En dat wil je natuurlijk niet ;-) Maar wat wel kan is op mijn profiel kijken en dan zien dat je aan petra.sherwood@gmail.com een berichtje kunt sturen. Dat zou leuk zijn! Gewoon even kort wie je bent en hoe of je mijn berichtjes vindt.

Het hoeft niet meteen maar als er iets is dat je aanspreekt of een opmerking of een vraag; het geeft niet wat. En nu zijn we nog hier dus spreek ik je misschien vandaag of morgen of geregeld zelf maar zeker op termijn is het wel leuk als het een beetje een tweegesprek wordt via de computer. Toch?!

Grote Raaf heeft afgelopen week een cursus gedaan waarbij het maken van websites volgens een bepaald systeem centraal stond. Hij heeft grote plannen met een website annex blog waar ook op ander gebied ons leven gevolgd kan worden. We dachten aan foto's, de blog natuurlijk, links naar dingen die we gedaan hebben of willen laten zien. En wellicht zijn er nog mensen met ideeën?!

Ga ik nu maar even aan mijn huiswerk en kijken hoe laat Raafje en ik Grote Raaf morgen naar de trein brengen voor zijn examen in Utrecht. Graag duimen!

Eerste bod is binnen...

Ja, we hadden gisteren een bod.

Ik werd gebeld door de makelaar zo rond 10 over half 6. Hij had zojuist een fax ontvangen van de makelaar van de mensen die voor de derde keer gekeken hadden. En die laatste keer hadden ze de makelaar meegenomen.

Helaas was het niet een echt serieus bod in onze ogen. Met een gat zo groot tussen de vraagprijs en het bod kan ik me niet voorstellen dat dit een serieuze poging is. Hoe dat zo komt weet ik niet; het zijn serieuze mensen die -naar de verhalen- niet over één nacht ijs gaan.
De termijn waarop we er dan uit moesten zou 1 september zijn geweest. Dat is toch wel even slikken!

Nou hadden we vandaag weer nieuwe kijkers. Ik ben speciaal voor de gelegenheid nog even langs de bloemenzaak bij het station gereden en heb daar -zowel voor binnen op de salontafel als buiten op de tuintafel- een bloemenbakje gehaald.
De reactie was weer positief over het huis. Maar we weten dat dat niet altijd resulteert in een verdere actie.

We wachten af en slaan ons ondertussen door deze laatste drukke weken voor de vakantie heen!

Verkoop stress

Misschien is het niet echt verkoop stress maar we hebben wel stress. Zeker als je hoort dat er kijkers komen voor de 3e keer en deze keer hun eigen makelaar meenemen. En dan heb ik vast weer teveel televisie gekeken want dan zie ik die mensen al moeizaam uit de auto komen met zo'n groot kartonnen bord. En die gaat toch moeilijk bij mij die spiltrappen op. ;-)

OK, dan ga je weer het hele huis door. En de avond ervoor is het verplicht strijken -voor mij- en de vloer dweilen -voor manlief- en dan is het 's morgens een laatste inspectie. Zijn de handdoeken en was uit zicht? Zijn alle gordijnen open? Dat soort dingen...

Omdat ik vandaag een extra keer moest werken -bij ons is de vakantietijd al begonnen- kon het dus niet anders dat alles gisteren klaar moest zijn. Op vaderdag. Én er moest gewoon pony gereden worden én we hadden verjaardagen.

De kijkers zouden om half 5 komen. Dus dan maar niet om half 4 uit school naar huis maar in plaats daarvan het winkelcentrum in. Even snel wat dringende dingen en een lekker ijsje/ijskoffie. Dat we daarna ook nog tijd hadden voor een rondje speeltuin om de hoek bij pianoles was heerlijk! Even een beetje rust in de tent.

Op de terugweg zijn we héél langzaam gaan rijden vlak bij ons huis. Geen onbekende auto's in de straat betekende dat we zelf thuis konden komen. Of eigenlijk huis want thuis is het pas als je de tassen laat rondslingeren, het borduurwerkje op tafel ligt en het aanrecht niet zo eng leeg meer is.

Dat bod? Dat kan nog wel even duren! Dit zijn geen mensen die over één nacht ijs gaan. En dat is misschien maar gelukkig ook. Want eerlijk gezegd hebben we deze week genoeg aan ons hoofd.

Wat vindt Raafje ervan ?

Er wordt regelmatig aan ons gevraagd wat Raafje er van vindt; die emigratieplannen naar Canada.

Ze weet het sinds november. We hebben het haar toen verteld omdat we naar een bijeenkomst gingen in restaurant Mondani in Lochem. Eigenlijk had het niets uitgemaakt. Toen wij verhalen zaten uit te wisselen speelde zij met andere kinderen. Ze konden kleuren en video kijken en eten pakken tot ze er genoeg van hadden.

Ze wil eigenlijk niet. En om scènes te voorkomen en haar in haar waarde te laten hebben we aangegeven dat dat mag. En daar zijn we oprecht in; je mag je eigen mening hebben. Maar we zeggen er ook bij dat we denken dat ze nog van mening verandert.
Dat merken we ook. Soms verteld ze erbij over haar 'grandma' en 'grandpa' in Canada. Het zijn prototype opa en oma en ze zijn de ouders van de vrouw van Raaf's neef. Familiebanden hoeven niet kort te zijn, als je ze maar aanhaalt ;-)

Soms zijn het hartverscheurend huilend gebrachte verhalen die ons vertellen dat ze er mee bezig is. Niet alle dagen maar er wordt regelmatig over gedacht. Op dit moment zijn er plannen om ook met kerstmis haar schoen te zetten en al daarvoor, met Halloween, de hele straat of school zo gek te krijgen om dan niet alleen verkleed voor snoep de straat op te gaan maar dan ook een lampion mee te nemen.

Prima, meis, maak jij maar plannen.

Om haar te begeleiden in het avontuur hebben we ervoor gekozen het boek 'Op reis naar Anderland' aan te schaffen. Het is een lees- en doeboek voor kinderen van 8 tot 12 die voor korte of langere tijd buiten Nederland gaan wonen.
Het boek is zo'n 100 pagina's, ingebonden en maakt alle onderdelen -leuk, minder leuk en niet leuk- van zo'n avontuur bespreekbaar. Rechts staat een link van dit boek zodat je een idee krijgt als je dat wilt.

Vertellen of vertrekken heeft leuke en minder leuke kanten. Dat heeft zelfs zij als ontdekt. Wat erg leuk was, vond Raafje, is om te vertellen wat voor grote stap je gaat nemen met daarbij iets uitdelen met een Canadees vlaggetje. Op school vertelde ze er zelfs bij dat ze als troost omdat ze haar zo gaan missen een tractatie had meegenomen. Toen werd er gejuichd. De boodschap kwam minder goed aan; ze hebben nog zo weinig referentiekader op die leeftijd dat het is alsof je verteld dat je op vakantie gaat naar Frankrijk deze zomer.

Maar vooralsnog gaan we helemaal nog nergens naar toe deze zomer....

Stofzuigen

Ik heb een gruwelijke hekel aan stofzuigen!

Nou ben ik helemaal niet zo'n huishoudmens; er zijn eigenlijk geen klusjes die ik echt leuk vind. OK, ik ben best tevreden als de was weer schoon, opgevouwen en/of gestreken in de kast ligt en ik bespeur toch wel enige tevredenheid bij een lekker fris schoongemaakt toilet maar ik loop eigenlijk voor geen enkel klusje warm.

Maar het ergste is toch wel stofzuigen. Het spijt me maar ik vind het gewoon helemaal niks met zo'n ding op wieltjes met zo'n lang snoer door het huis heen te slepen. Als je trekt wil ie niet en de volgende keer zwiept ie door de kamer heen.
Er komt ook altijd zo'n vieze warme lucht uit. Als je gezogen hebt zou het schoner moeten zijn maar nee hoor, er blijft zo'n lullig lauw luchtje hangen.
En dat lawaai! Ik snap dat zo'n ding geluid moet maken maar is het nou echt nodig dat er zo'n hoog gierend geluid klinkt als je er mee aan de gang bent? We hebben in onze huwelijkse periode nu al een paar stofzuigers versleten maar dat gierende geluid lijkt bij allemaal wel hetzelfde te zijn.

Normaal gesproken zuig ik dus nooit. Het is namelijk niet mijn klusje maar dat van mijn man. Misschien flauw maar dat is al zo sinds ik bekkenklachten kreeg tijdens de zwangerschap die niet meer helemaal weg gingen. Het is ook wel overzichtelijk; hij de vuilnisbak en het stofzuigen en ik de was en de toiletten en zo.

Ik moet bekennen dat ik vandaag het hele huis gezogen heb. Bijna voor het eerst sinds jaaaaaaren. Vandaag moest ik er toch aan geloven. We hadden ons verschrikkelijk verslapen! Vanmiddag hadden we kijkers voor het huis maar ik hoefde gelukkig niet naar het werk zodat ik vanmorgen nog even het huis spik en span kon maken. Ik kwam er niet onderuit; ik moest stofzuigen.

Heb ik nou weer voor de eerstvolgende negen jaar genoeg gedaan!?

Tradities en gewoontes

Het is vandaag zaterdag. Dat betekent bij ons dat we pizza en salade eten bij de televisie. Onze zaterdagavond traditie. We kijken een huis&tuin programma, een film of iets dat we eerder opgenomen hadden om dat er niet veel is op dit moment wat je met het hele gezin kunt kijken.

We hebben de ochtend traditie waarbij Raafje lekker bij ons in bed komt liggen. Dat draait meestal op ruzie uit omdat het in bed altijd zo lekker is en we er meestal gewoon uit moeten...

De lunch traditie van je-neemt-eerst-een-boterham-met-hartig traditie.

En zo hebben we er eigenlijk wel aardig wat als ik er eens over nadenk. Sommige zijn gewoon leuk maar met de avond tradities moet je oppassen! Voordat je het weet duurt het een uur voordat Raafje kan slapen door alle verplichte onderdelen die er zijn.

En hoe lang houden we de traditie bij Raafje vol dat ze net zoveel kadootjes krijgt op haar verjaardag als ze jaren wordt? En hoe moet het straks in Canada met de moederdag traditie van de margriet struik in een pot.

Ik denk dat er oude af zullen vallen in de loop van de tijd, of je nu naar Canada gaat of niet. Sommige laat je met weemoed achter je (Raafje vindt het niks dat ze niet meer in de helikopter past bij de supermarkt) en sommige zijn zo maar verdwenen.
Tradities moeten leuk zijn, vooral niet gedwongen, en iets bijdragen aan het geheel. En ik denk dat we dat in Canada ook gaan redden.

We zijn in ieder geval afgesproken dat we de zaterdag=pizzadag aanhouden!

Aardbeien

Mijn opa -in 2005 overleden op 93-jarige leeftijd- en oma hadden vroeger aardbeien. Ze woonden in een klein, vochtig huisje aan de rand van het dorp en hadden, behalve veel bijgebouwtjes, ook een knots van een moestuin.

Sperziebonen, tuinbonen, sla, wortels, aardappels, rabarber, bietjes, spruitjes, boerenkool, bramen en vooral veel aardbeien.

Je zou het in de hedendaagse maatschappij niet zeggen als je in de supermarkt bent maar in principe zijn er niet zo lang aardbeien. In ieder geval niet gewoon uit eigen tuin. En zeker niet vroeger. Dus als er aardbeien waren had je een leuk en een vervelend ding. Opeten was het leuke van aardbeien maar voordat dat kan moest je ze eerst.....plukken!

Opa en oma hadden veel, heel veel aardbeienplantjes. En opa gunde de vogels niets dus er kwamen zeer ingewikkelde constructies met netten om de vliegende dieven buiten te houden.
Opa en oma gingen ook wel eens met vakantie. Van die georganiseerde busreizen waarbij er steevast een kaart in de brievenbus kwam met als voornaamste bericht dat 'ze het goed hadden van eten en drinken' wat dat konden ze, vooral opa.

Hoewel nooit honger geleden in de oorlog en tot zijn dood aan toe gezegend met een mager lijf, kon ie eten als een dijker. Niet alleen in de jaren dat het de dagen bestonden uit lang en hard werken maar eigenlijk tot zjin dood aan toe.

Maar ik dwaal af. Ze gingen dus graag op vakantie en dat was heel vaak.....tijdens het aardbeienseizoen. Dat was echt balen want wie was er de klos? Ikke dus!
Ik herinner me van die bloedhete zomers dat je alle middagen gebukt rondging om al die regels met aardbeienplantjes na te kijken op van die prachtig rode zomerkoninkjes. Af en toe griezelend van de slakken die daar ook een voorkeur voor hadden. En dan thuiskomen met een verbrande nek en zere rug van het plukken van die emmers vol. Regelmatig voorzagen we, in mijn ogen, de hele buurt van aardbeien omdat het gewoon te veel was om zelf op te eten.

Daaraan moest ik denken toen ik gisteren met mijn dochter en oude Raaf naar zijn tuin ging om te helpen met aardbeien plukken. Raafje is nog niet zo groot en kan dus makkelijk onder de netten door kruipen. Maar Raafje is nog een kind, snel afgeleid en zo ineens moest ze naar de wc. Nou heeft oude Raaf maar 6 regels staan in plaats van 40 maar ik had toch ook last van mijn rug na de 5 die ik gedaan had. En mijn knieën.

Maar op de een of andere manier smaakten ze nog steeds verrukkelijk. Of zou dat komen omdat ik ze altijd zo verdien?!

Verzamelwoede

Raafje heeft het tegenwoordig alle dagen over knikkers. Jetix knikkers. De weinige die ze heeft zijn gekregen van andere mensen en een enkele op basis van onze boodschappen bij een supermarkt die helaas voor haar niet op de route ligt. En nu zijn ze mee naar school om te ruilen. In een kitscherig doosje. En 's morgens in bed luister ik met geduld naar verhalen over knikkers.
Ik heb daar niets mee. Voor de flippo's was ze destijds te jong maar mocht ze de Diddle spullen zat zijn aast mama op die leuke notitieblokjes!

Ze spaart ook niet-afgemaakte knutselwerken en alles wat je daarvoor zou kunnen gebruiken. Gelukkig steekt haar moeder daar een stokje voor en ruimt regelmatig de kasten uit. De afgemaakte spullen worden tentoongesteld, soms bewaard, vaak op de foto gezet of ingescand.
En alles wat ze verder krijgt kan ze gebruiken. We moeten er paal en perk aan stellen. Een veel gehoorde kreet is dat als we dat niet doen we niet meer door de voordeur naar binnen zouden kunnen.

Manlief spaart treinen. Van die grote voor in de tuin. Die heeft daar ook vorige jaren gereden op zon- en feestdagen totdat de Canada plannen vorm begonnen te krijgen in de tijd dat het hout zo goed als verrot was. Nu de vitrinekast afgebroken is om 'de lijnen' in het huis te zien zijn ze ook allemaal in dozen opgeborgen.
Ook zijn Z-spoort, de grote van je pink, zit goed ingepakt. Met kerst reden ze nog allebei in de kamer, nu moeten ze wachten op nieuwe transformatoren in Canada, ben ik bang.
Hij spaart ook bureaustoelen. Het is dat met het oog op de kijkers je deze niet door het hele huis neer kan zetten maar ik kon op een gegeven moment wel een handeltje beginnen. En ik denk dat er mensen zijn die ons ontlopen omdat ze bang zijn dat ze met weer een exemplaar naar huis moeten. De teller staat nu op 6 à 7 in huis. Staan er misschien ook nog ergens anders er?
Met de postzegels heb ik minder moeite, gezien de ruimte die ze innemen..Ja hoor, neem maar mee!

Boeken zijn ook erg moeilijk weg te doen. En waarom eigenlijk? Dus staan er al 20 dozen bij mijn schoonouders op zolder. Heerlijk, die krijgen in Canada ook allemaal weer een plekje!

Ik heb afscheid moeten nemen van wat hobbies. De hoeveelheid stof; genoeg voor een kleine zaak, is teruggebracht tot normale hoeveelheden, evenals de hoeveelheid wol. Aan mijn Winny-the-Pooh verzameling is nog niet veel schade toegebracht, behalve door de tand des tijds. De grote verzameling sokken van jaren verdwijnt nu langzamerhand in de prullenmand.

Blijft over mijn verzameling scrapbookspullen. Papier van 30,5 bij 30,5 centimeter en alle gereedschap en knutselspullen die daarbij kan gebruiken. Zelfs Raafje heeft een eigen doos met dingen zodat ze niet meteen iedere keer aan de mijne zit !

Kijk, emigreren is weggooien en opruimen maar laten we eerlijk zijn: je hoeft geen dingen weg te gooien die je niet weg wilt doen. Herinneringen, hobbyspullen, boeken, het kan evengoed allemaal mee.

Onbegrijpelijk gedrag

Nu ik, voor mijn werk, met een studie bezig ben zit ik regelmatig in de trein. Nou ja, zitten; 's morgens is er een plaatsje nabij de hoofdstad en daarvoor is het hangen of op de trap zitten.

Vandaag op de terugweg waren twee jongens, 14 jaar?, met een mp3-speler of Ipod irritant aan het doen in een hoek, een beetje weggedoken achter de leuningen van de stoelen ervoor.

Toen hardop er wat van zeggen niets hielp stoof de man voor mij naar ze toe om er wat van de te zeggen. Het ding ging zacht, er kwam wat tegensprekend commentaar en hij ging meteen weer hard. Ik even later er naar toe. "Kunnen jullie niet zorgen dat wij er geen last meer van hebben?". Weer commentaar en de opmerking dat 'bril' maar weer terug naar haar plaats moest gaan. Ik ze aanstaren. Provocerend: "Ken ik jou?". "Ik hoop het niet,"zei ik. Nee want dan zou ie zelfmoord plegen....

Ik terug, hier was niets mee te beginnen. Stapt die mevrouw naast die man (hoorde ze bij hem?) op, loopt op ze af en grijpt zo de snoertjes. Neemt ze een onderdeel; oordopje met snoertje, terug mee naar haar plaats. Jongen duikt voor zijn vriend langs achter haar aan. Kerel staat op en voordat ik het wist had ie het joch op de grond en zat er bovenop.

S. ging op zoek naar de conducteur, L. observeerde en M. zette haar mp3-speler harder. Ik wilde eerst weggaan maar was bang dat de man het joch wat aan zou doen. Ik sprak hem daarop aan toen hij hem in bedwang probeerde te houden terwijl het joch schoppend en scheldend er onder uit probeerde te komen. Zijn vriend stond erbij en had iets in zijn hand wat achteraf als een ketting betiteld werd.
Ik keek waar S. bleef, weifelde toen wat te doen. De jongens waren samen de andere kant op gegaan en kwamen toen terug en langs mij. Nog even een schouder vol in mijn zijkant en "mafkees" werd er gezegd.
Bij de volgende halte vond S. de conducteur die natuurlijk niets met het hele verhaal aankon.

Ik ben geschrokken. Om een heleboel dingen. Dat je op zo'n jonge leeftijd zo verschrikkelijk het bloed onder iemands nagels probeert te halen. Dat je je als volwassen vent zo laat kennen en zo'n joch te lijf gaat (ook al was ie niet aan het rammen) en dat je als volwassen vrouw je iemand's spullen uit frustratie kapot maakt. En van mezelf dat ik er dan toch weer bovenop duik.

Dit is niet de eerste keer dat ik me ergens mee ga bemoeien maar wel de laatste. Ik heb ook al mijn man in wat tenenkrommende situaties gebracht in het verleden. Ik heb nu 2 mensen beloofd me de volgende keer om te draaien en ergens anders te gaan zitten. Promise. Ik bel hoogstens nog 112 voor de (spoorweg)politie of ga heel hard rennen....Echt!

En heel hard hopen dat dit soort gedrag (nog) niet normaal is/gevonden wordt in Canada.

Raafje als zangvogel

Mijn dochter zingt in een koor. Zo eentje waar ze Kinderen-voor-Kinderen liedjes zingen. Destijds toen de echte begonnen behoorde ik tot de doelgroep. Ik kan bijna alle liedjes van deel 1 nog meezingen.
Raar om dan je dochter te horen meeblèren met 'Op een onbewoond ei-hei-land' en zo.

Het is een modern koor. Er hoort een website bij met liedjes, orkestbanden en teksten. Thuis oefenen en op de wekelijkse repetitie valt te bezien of je het echt gedaan hebt. En als je een solo wilt hebben dan moet je dat maar even laten horen.

Mijn raafje is geen zangvogeltje. Ze is een alt; net als ik en de meeste zangvogeltjes zijn sopraantjes. Maar ze heeft een leuk koppie en als je dat beweginkjes ziet maken op het podium: een genot om naar te kijken!

Ze heeft wel drie solo's. Snelle liedjes waarbij je met een beetje tekstvastheid en doorzingen heel ver komt. Eerst hadden we huisdier, toen een mobiel waar op de een of andere manier de batterijen vrij snel uit gehaald zijn en nu heeft ze vieze praatjes. Wat? Ja, dit gaat over de liedjes hoor!

Vanmiddag deden ze mee met het korenfestival in Vredenburg, Utrecht. Gelukkig geen solo want aan haar gedrag op het podium te zien was ze best moe -van de laatste tijd en vooral ná een nachtje logeren bij haar neefjes- en verveelde ze zich.
Al met al was het eigenlijk niets. We kwamen net op tijd genoeg om het t-shirt aan te trekken en in te zingen. Daarna was het optreden en weer naar huis. Een aantal liedjes waren een ongelukkige keuze maar dat vond het publiek niet erg; dat waren eigenlijk alleen onze fans.

Nu maar hopen dat eind juni het grote feest waar ze een solo mag zingen met als begeleiding een echte live-band leuker is en meer indruk maakt; een waardige afsluiting als koorlid voordat we naar Canada vertrekken.