Poezenleed en andere emoties

Soms vergeten we wel eens dat we eigenlijk met een hele emotionele beslissing bezig zijn.

Het is wat, ik geeft het toe, om ouders, familie en vrienden en al die kennissen en mensen die je gewend bent te ontmoeten in je dagelijkse leven, te moeten achterlaten. En iedere dag lijken we wel een stukje hier af te sluiten en als het ware dichterbij Canada te komen. Alsof we het hele traject zelf af gaan leggen in plaats van die 9 uur per vliegtuig.

Vanmorgen heb ik mijn ontslagbrief ingediend met het verzoek dit per 1 november te krijgen. Toch heel raar. En weer iets onomkeerbaar en een duidelijk signaal dat we echt gaan. We zijn ook gewoon dakloos vanaf 2 november!

Na het eten net was ik bezig met een oproep voor een nieuw tehuis voor onze poezen. Voor aan de balie hier aan de overkant bij onze dierenarts.
Dat werd dus een waar drama. Raafje liet zich van een bijzonder standvastige kant zien; ze kan niet zonder de poezen en dus gaan ze mee. Discussie gesloten.

Natuurlijk heb ik ze liever mee; we hebben ze al 10 jaar en ik ben bijzonder aan ze gehecht. Ik vraag me alleen af of het in het belang van de poezen is om ze mee te nemen. En of we ze, vanwege de woonruimte, we kunnen meenemen.
Maar Raafje zette het vreselijk op een brullen. Iets wat niet minder werd toen Grote Raaf ook nog begon te lachten. Probeer dan maar eens uit te leggen dat het vanwege haar standvastigheid is: Poezen niet mee dan ik ook niet mee.

Voorlopig zijn de gemoederen bedaard maar laten we in hemelsnaam een huis vinden waar katten welkom zijn!

Cats en katten

Gisteren was ik met Raafje en een vriendin met dochter naar Cats. Vandaag was Raafje een kat.

Raafje zit met haar dochter op paardrijden en regelmatig nemen wij haar of zij Raafje mee naar huis daarna. Eén van die keren nam ik de meiden mee naar een museum en daarna zeiden we tegen elkaar dat we echt eens een keer alleen met de meiden erop uit zouden moeten.

Ik ben zo blij dat die keer toch nog is gekomen! Gisteren zijn we met zijn 4-en naar Cats geweest in het Nieuwe Luxor in Rotterdam. Het was een mijl-op-zeven; die heen- en terugreis. Op de heenweg was er een treinongeluk gebeurd zodat we half Den Haag en Delft doorkruist hebben met een overvolle tram. Op de terugweg zat het ons door stommiteiten dusdanig tegen dat we, of eigenlijk de meisjes, chagerijnig en doodop pas om 20 uur thuis waren.

De voorstelling was geweldig en de treinreis (en tram- en metro-) gaf ons de gelegenheid om lekker bij te praten. We realiseerden ons dat het nog jaren kan duren voordat we elkaar weer op face-to-face kunnen spreken. Dus het uitje was ook enigszins emtioneel. Ik zal haar zo missen!

Voor mij was Cats een feest van herkenning; ik ben er zo'n 20 tot 25 jaar geleden heen geweest in Carré, bovenin he-le-maal achteraan. Tussen mijn lp's -ja, ik heb ze nog!- heb ik nog het dubbele exemplaar met liedjes zitten. En weer vond ik het geweldig en bijzonder dat ik nu met mijn dochter daar zat.

Vandaag was Raafje een poes, door de voorstelling van gisteren. Ze had haar Pocahontas-jurk aangetrokken omdat die het meeste op een poezenvelletje leek en heeft het bijna de hele dag volgehouden; op handen en knieën door het huis heen, geaaid willen worden, eten en drinken zoveel mogelijk als een poes.

Regelmatig was het zéér vermoeiend , voor mij dan ;-) maar volgens mij was het een leuke dag voor haar en is zo spelenderwijs bijgekomen van gisteren.

Zorg om poezen

De grote vraag is momenteel: Wat doen we met de poezen?

We hebben er twee; Noortje en Nipper.
Nadat onze kat Othello destijds hier voor het huis doorgereden werd waren we al heel snel toe aan een nieuwe. Het was té stil in huis.

Vanaf dat Nipper een paar dagen was mocht ik alle weken komen kijken hoe het met hem ging. Ik heb foto's van al het gekrioel bij moeder en de andere kittens in de doos.
De avond voordat ik Nipper op zou halen hoorden we dat een van de andere nieuwe eigenaren langdurig naar het ziekenhuis moest en de eigenaar zou gaan verhuizen.
Zo kwamen we met twee katten thuis.

Noortje en Nipper verschillen als dag en nacht. Dat ze allebei vrouwtjes bleken te zijn is een grappig verhaal apart, trouwens.

Nipper is een rood, lief, zacht, sukkelig, ronkend, hupsend, poesje. Ze kan slecht overweg met stukjes worst en kaas en zo en is wiebelig. Ze blijft vaak in de tuin of op de auto voor het huis liggen. Ze slaapt op een badhanddoek onder mijn bureau op kniehoogte.

Noortje is schildpad, hard, slim, bezitterige poes. Ze komt naar beneden met het geluid van eten (kaasdoos!) en is de wat fellere. Ze is de baas over Nipper en zij heeft overal voorrang bij. Ze loopt verder van huis en is veel ondernemender. Ze slaapt op een handdoek op een bureaustoel op zolder.

We hebben ze helemaal klaargemaakt voor de reis naar Canada maar twijfelen of het wel het beste is voor de poezen zelf. Zeker Nipper maakt de indruk niet erg sterk te zijn -ze zijn wel al 10 jaar allebei- dus wat moeten we nou?

OPROEP: We zoeken een (semi-)permanent verblijfsadres voor twee lieve, aanhalige maar geen schootzittende katten. Ze zijn gewend 's nachts vooral naar buiten te gaan en willen een eigen slaapplekje en alle dagen hard voer.

Omdat we zoveel van ze houden willen we graag dat ze het goed hebben. We twijfelen of Canada wel voor hun toekomst heeft. Alstjeblieft? We gaan de 13e weg; dat zou een mooie proefperiode zijn!

Sporten is geweldig!

Ik kan het iedereen aanraden.

Het is alle dagen hard werken. Het is druk. Ik maak me druk. Geen probleem maar je moet niet de seintjes negeren als het wat minder gaat..

Dat had ik dus wel gedaan. Niet op tijd naar bed, te weinig beweging, te weinig ontspanning, druk op het werk, extra bijspringen. Enfin, je kent het misschien wel. Teveel koffie drinken, te weinig water, te veel eten. De drukte van de studie en emigratie erbij. En op een gegeven moment lukt het niet erg meer.

Wat bij mij vreselijk geholpen heeft vandaag is: sporten! Ik ben vanmorgen met een select gezelschap van mijn vaste Nordic Walk groep de duinen in getrokken. Op onze vaste trainingstijd.
Ik lees in de bladen dat de hype rond het met-de-stokken-zwaaien-en-in-de-grond-prikken wel over is maar ik kan je vertellen dat er een aantal mensen zijn die niet van plan zijn om ermee te stoppen.

Het is een leuke sport, Nordic Walking. Op ieder niveau kun je het beoefenen en ook op ieder terrein. Je moet wel een cursus/les volgen om je de techniek eigen te maken maar verder is het vrij simpel om te gaan doen. Het is intensiever dan wandelen, er komt geen rennen aan te pas en afgezien van een paar stokken kun je het vrij simpel beoefenen.

Ik doe het alle zaterdag in de bossen en duinen bij mij in de buurt. Onder leiding van een gediplomeerd echtpaar trainen wij 's morgens redelijk op tijd op fitnessniveau. Met interval-training, oefeningen en flinke stukken lopen gedurende anderhalf uur. We hebben een diverse maar o zo leuke groep bij elkaar!

Een paar weken had ik gemist maar ik was, zeker nadat bleek dat ik er zo van opgeknapt was vandaag, dat niet meer van plan. Tot volgende week, maatjes!

Raafje is weer terug

Ze is weer terug en ligt boven als een prinses te slapen.

Dinsdag bleek dat mijn bijna-met-vakantie-collega er als een berg tegenop zag om de woensdagmorgen alleen te werken. Ik herkende die vakantiestress wel; bij mij is het ook van als-ik-eerst-maar-weg-ben. Van tevoren maak ik er veel werk van, daarna heb ik er veel werk van.

Dus was het handig om Raafje weg te brengen; woensdagmorgen werken, woensdagmiddag aan de studie. Na overleg met opa en oma was een nachtje logeren ook goed dus brachten wij haar flux voor het pannekoeken eten heen.
In de loop van woensdag kwam het tweede nachtje er in het overleg bij. Nou, vooruit dan maar!

Het was handig, dat logeren. Echt waar. Maar niet gezellig. Helemaal niet leuk zo stil als het in huis is zonder onze stuiterende en jumpende dochter.

Bij de terugkeer bleek dat zij er ook zo over dacht. Het tweede nachtje was haar zwaar gevallen; ze had me (ons maar vooral mij) zo gemist. Dus we hebben lekker geknuffeld voordat ze weer in haar eigen bedje ging slapen.

Moet ik morgenochtend wel zachtjes doen want ze vindt het helemaal niks dat ik ga werken!

Komkommertijd....behalve voor ons!

Het lijkt wel of heel Nederland op een laag pitje draait.

Iedereen is of gaat op vakantie of komt net weer terug. Ik heb vanmorgen op mijn werk weer mensen gedag gezegd en er zijn er ook daar slaat de vakantiestress toe. Nog maar een paar dagen voor vertrek en ze moeten nog dit en dat...
In het gebouw lijkt het 's morgens wel langer te duren voordat iedereen er is en 's middags of ze allemaal wat eerder naar huis gaan.
Gelukkig is het ook met het werk rustiger; we moeten het deze dagen soms met de helft of minder van de bezetting doen en aangezien het altijd druk is...

Thuis liggen onze bureau's bezaait met papieren en mappen. We hangen regelmatig bij bedrijven aan de telefoon waar we van het kastje naar de muur gestuurd worden. Nu er een datum in zicht is kunnen we bijna alles al opzeggen/regelen. Ik heb dus per 1 november geen televisie, telefoon en internet meer. Als dat maar goed gaat ;-)

Inmiddels hebben we toegang tot een -betaalde- internet site waar huizen te huur staan. Op basis van de door mij ingevulde gegevens (huurprijs, slaapkamers, kinderen en huisdieren) krijgen we dan toegang wat, overigens magere, gegevens.
Verder is er al een school min of meer geregeld voor Raafje. Verbaasd? Ja, wij ook eigenlijk...

We zijn aan een school gekomen via vrienden, waar ze als enige in de omgeving, een programma hebben voor kinderen die niet Engels als een moedertaal hebben. Ze krijgen dan, waarschijnlijk afhankelijk van de leeftijd en zo, extra Engels. Als ik zo tussen de regels door lees van de mail van de directrice rekent ze eigenlijk al op Raafje...Ik hoop dat het haar aanspreekt.

We gaan er kijken in augustus!

Terug van weggeweest!

Wij waren dit weekend er even tussenuit; naar de Efteling.

Raafje heeft tenslotte vakantie en onze oriëntatiereis zal wellicht geen vakantie-gevoelens hebben en bovendien was het al weer een jaar geleden dat wij een uitstapje hebben gemaakt!
Maar ach, waarom zou je redenen moeten aanvoeren? Wij waren er even lekker tussenuit!

We hadden een arrangement geboekt in een restaurant zo'n 11 km van de Efteling af.
Vrijdagmiddag zijn we vertrokken. Eigenlijk moest ik de hele dag werken maar een lieve collega van mij heeft het middagdeel voor haar rekening genomen.
We hebben na alle files ingechekt en zijn aangeschoven bij het dinerbuffet.

Bij het arrangement zat ook nog een uur kegelen. Nou ben ik al geen held in bowlen, laat staan de bal naar de andere kant van dat eind krijgen op een stukje dat maar de helft is. Gelukkig hadden we daar alle drie last van. Grote Raaf maakte dat goed door spierkracht, Raafje kreeg het door een flinke voorsprong tot nog 1/3 van de baan en ik ben gewoon een goede verliezer ;-)
Het was niet eens erg leuk; we waren de enige op de baan en alles was nogal aftands. Ook met kegelen moet je van die hopeloze schoenen aan die voor geen meter zitten. Volgens mij is dat een soort handicap of zo...Maar Raafje vond het helemaal geweldig!

Toen hebben we de volgende twee dagen in de Efteling doorgebracht. Twee nachten hotel met ontbijtbuffet en kaarten voor twee dagen Efteling. Dat was zowel een luxe als een noodzaak; met een dochter van net 8 moet je echt het hele park door. Niet alleen de achtbaan in maar ook nog het sprookjesbos. En dan is het toch echt een kunst om dat in één dag te doen. Dat ga je gewoon niet redden...

Alles wat we wilden doen hebben we gedaan of gezien, sommige dingen deden we gewoon lekker nog een keer. En bij drukte op dag 1 stelden we het gewoon uit tot dag 2!
Behalve de attracties zijn er ook veel mensen te zien. Voor ons idee is het één en al typetjes. Veel rokers en tattoo's en jongeren. Nou is dat laatste wel te verklaren door het podium dat op zaterdagavond bezet werd door een rijtje bekende Nederlanders, maar toch...

We zijn er heerlijk tussenuit geweest, hebben vooral zaterdag schitterend mooi weer gehad en Canada is even, net als de rest van het 'gewone' leven naar de achtergrond verdwenen. Dat we uiteindelijk met een huilend kind het park af gingen wijten we maar aan vermoeidheid al bljft het dan even slikken.

Toch zou ik voor mezelf van een geslaagd uitje willen spreken!

Koffieleed

Wat kan een kopje koffie je doen bijkomen en het gemis je chagerijnig maken!

De Senseo is kapot. Eerst een beetje maar, al vanaf het begin. Dit is ons tweede exemplaar en al bijna vanaf het begin geeft ie niet aan wanneer er waterniveau onder het minimum is gedaald. Lastig maar na een paar keer de fout gemaakt te hebben ;-) ging het prima. Gewoon een apparaat met gebruiksaanwijzing.

Maandag na het bijvullen bleef ie echter knipperen; het teken dat er geen water in zit. Wat nou, ik vulde hem net bij. Nog een keer erin, eruit, erin, leeg, kijken, kloppen, terug zetten, eraf halen. Nee hoor, hij bleef knipperen. Aan uit, kijken of er een reset-knop op zit. Weer proberen, niks.

Dan maar thee zetten. Bah! Ik kan me zo verheugen op een flinke bak 's morgens; zo'n kruising tussen een café au lait en een cappuccino. Ik klop de melk met zo'n plastic klopper van DE en hij gaat 40 tot 50 seconden in de magnetron. Samen delen voor een gewone cappuccino in zo'n heerlijke mok van DE, alleen als ik alleen ben.
Gelukkig ging ik 's middags naar een verjaardag en heb daar wat koffie tot me genomen.

Grote Raaf heeft er naar gekeken en het apparaat kreeg er gewoon een gebruiksaanwijzing bij: na het aanzetten het reservoir naar achter trekken en zo blijven staan. 'Even erbij blijven voor het beste resultaat'.

Maar nu doet het het dus helemaal niet meer. Grote Raaf heeft namelijk een mannetje gesproken die hem van advies diende over het euvel. Dus toen ik vanmiddag eens in de keuken ging kijken wat hij deed trof ik hem daar gebukt over het opengemaakte Senseo apparaat. Oeps! Mijn man is namelijk niet zo technisch.

Om een lang verhaal kort te maken; het apparaat ging weer in elkaar, hij vertoonde nog dezelfde kuren maar bij het koffie zetten deden alle apparaten op die groep het opeens niet meer: kortsluiting.

Nu weten we het zeker. De Senseo is kapot. Gelukkig had Grote Raaf zo'n Tomado dubbelkopsapparaatje gekocht vandaag, in de uitverkoop bij Blokker, voor maar € 5,-. Wordt het de komende tijd dé uitdaging om daar lekkere koffie uit te toveren. Ik heb nog ergens een pak koffie staan, dus wie weet....

Mannen!

Nog 15 weken...

....voor de overdracht van het huis.

Als we nu kijken naar alles wat we nog moeten doen en regelen dan worden we lichtelijk gek. Ik in ieder geval.

Heb je er ooit bij stilgestaan hoeveel abonnementen, nieuwsbrieven, etc. je hebt lopen? Gas, water, licht, telefoon, kabel, internet, onderhoudscontract CV, ziektekostenverzekering, hypotheek, pensioen, begrafenispolis, reisverzekering, krant, WA, ANWB, inboedel- en opstalverzekering. En dan de rest ;-)

Het plan is nu om ongeveer half augustus voor 2 weken naar Canada te gaan voor het vinden van een huis. Dan zijn we weer op tijd thuis voor het tentamen van mijn opleiding -was ik dat vergeten te vertellen; dat gaat ook gewoon door- en het schoolreisje van Raafje. Dan in die week komen onze Canadese familieleden gezellig langs voor een aantal dagen.

Duitzelt het je al een beetje? Nou mij wel hoor! Ik zou even net weten en me niet voor kunnen stellen hoe het over 15 weken gaat met ons. Dus als ik het nou hier bij houd, lees je dan lekker mee?

Zomervakantie ?

Dit is toch echt geen weer voor zomervakantie !

Vanmorgen heb ik uit kunnen slapen omdat Grote Raaf, voordat ie naar zijn werk ging, één van de Shrek dvd's heeft aangezet voor Raafje. Die kwam toen die afgelopen was, bij mij in bed kruipen om op te warmen.

Al voordat ik eruit was kwam de regen met bakken uit de lucht en dat is gewoon zo gebleven, lijkt wel. Grote Raaf had ook het zonnescherm een stukje uitgezet. Dát was een raar gezicht als je beneden komt in de stromende regen! Volgens hem was het 's morgens nog mooi...

We hadden vandaag verjaardagsvisite op het programma staan. Het is inmiddels lunchtijd en we zijn nog niet geweest...Het bleef maar regenen en onweren. Gelukkig zijn er hier genoeg dingen te doen in huis, zeker als er net een verjaardag is geweest.

En dus zitten we hier koffie te drinken; we hebben het licht aan -en het zonnescherm nog steeds uit- we delen het laatste stukje verjaardagstaart wat nog over was en onze jassen hangen over de stoel; klaar om weg te gaan. En nu net lijkt het buiten wat op te klaren.

Wedden dat dat over is als wij onze boterhammen op hebben?

Moe maar voldaan...

Het was me het dagje wel!

De kado's vielen erg in de smaak, zeker toen er later op de dag nog extra Little Pet Shop bijkwam van diverse mensen. Het wordt tijd morgen om een veel grotere doos te gaan zoeken waar het allemaal in kan.

De eerste visite kwam al voor 10 uur maar het weer was heerlijk genoeg om tot de laatste tegen zessen weg ging, buiten te zitten. Alleen waaide het nogal raar de hele dag door.
In de vakantie jarig zijn heeft in ieder geval de mazzel dat het iets minder druk wordt. Ik heb dus iedereen gewoon even kunnen spreken. En de ouders en schoonouders waren er tegelijkertijd dus die konden samen hun ongenoegen uiten over ons Canada voornemen.

Er werd niet veel aan gerefereerd maar het is natuurlijk wel zo: dit is Raafje haar laatste verjaardag in Nederland. Grote Raaf zijn zusje vroeg het al: hoe lang duurt het voordat een pakje aankomt? Volgend jaar moeten we het doen met pakjes en brieven en contact via de computer. Wat vreemd zal dat zijn!

In ieder geval was de Shrek-taart prachtig en lekker en hebben wij ons nuttig gemaakt in de catering. Morgen moet de traditionele kadootjes-foto nog gemaakt worden (daar was iedereen te moe voor maar Raafje begon er zelf over) maar het feest is eigenlijk wel over. Behalve dan dat kinderfeestje dat we uit hebben gesteld tot ná de grote vakantie.

Zou van uitstel afstel komen?

Verjaardagstress

Ik weet niet meer hoe het was toen ik klein was, jij wel?

Wat ik wel weet is dat mijn dochter, Raafje, morgen 8 jaar wordt en dat ze er eigenlijk niet van kan slapen.

Ik zag vanmiddag weer een eigengemaakt lijstje rondslingeren. Dat doet me eraan denken dat ik dat voor de toekomst moet bewaren. Ze wilde vandaag zelfs naar bed want slapen is nu eenmaal dé manier om het de volgende dag te laten worden.

Natuurlijk hebben we ons voorbereid. Op zolder staan 8 (!) kadootjes te wachten op haar. De slingers staan bij de hand, klaar om opgehangen te worden en de koelkast ligt vol met ouderwetse dingen als kaas om te blokken en plakjes worst. Zelfs de pop zal morgen vroeg op het voeteneinde zitten met een klein kadootje voor haar.

De supergrote Shrek-taart kunnen we op de dag zelf ophalen bij de banketbakker en het wordt ook nog eens prachtig weer; mooier kan het toch niet als je 8 jaar wordt?

Stiekem ben ik natuurlijk gewoon jaloers. Als ik jarig ben dan hoef ik nog net niet mijn eigen kadootjes te kopen maar een echte verrassing is het meestal niet. En tegen de tijd dat Raafje jarig is geweest vond ik het achteraf weer zoveel werk dat ik me voorneem om mijn verjaardag niet te vieren. Bovendien, zo onbevangen en gestressed als je voor je verjaardag bent op die leeftijd, dat kan niet meer.
Maar missen doe ik het wel; die aandacht helemaal voor jou en allemaal blije mensen die kadootjes voor je meenemen.

Ach, je mag best nog een beetje kind zijn van binnen en ergens over dromen, toch?!

Onze heilige koe

Vandaag was het de beurt aan de heilige koe.

Nou ja, figuurlijk gesproken dan. Het ding rijdt en je zit er droog in; dat is handig. Verder hebben we niet veel met de auto. Hij moet het doen en dat is het.

Vandaag ging Grote Raaf met de auto naar de garage/handelaar waar we het voertuig een aantal jaar geleden van gekocht hebben. Hij ging heen om twee dingen; het pompje van de ruitensproeier en een waardebepaling want de auto gaat niet mee.

Dat pompje was snel gebeurd en een kleine reparatie; zo'n € 15. Toen ging ie even weg voor een rondje en belandde bij terugkeer meteen op de brug. De monteur kwam met slecht nieuws terug uit de werkruimte. Of Grote Raaf wist dat de uitlaat verrot was?
Ja, toen ie dat zei ging er bij hem -bij mij niet hoor!- wel een lampje branden. Het verhaal was vanwege het garagebezoek goed afgelopen. Anders hadden we één dezer dagen trammelant gehad.

Dus zo kwam er vandaag een soepel rijdende auto thuis en bracht Grote Raaf een flinke rekening mee.

Auto te koop; spiksplinternieuwe uitlaat!

Gechipt en gepind

We kunnen weer iets van ons 'to do' lijstje afstrepen; de voorbereiding van de katten.

Gelukkig kwam Grote Raaf net thuis toen ik met Raafje en onze twee tijgers naar de dierenarts wilde gaan. Ik kreeg ze gewoon niet samen in dat reismandje ;-0 Dus moest er eentje in de fietstas en die sprong er dus de hele tijd uit.
Nou moet ik alleen maar de straat over en een stukje lopen, maar toch....

Dat hebben we geweten!

We hebben de laatste jaren de prikken slecht bijgehouden en, hoewel we niet zeker weten of ze al dan niet mee kunnen, hebben we toch alle voorzorgsmaatregelen genomen. Ze hebben nu de katten- en niesziekte-injectie gehad, en hondsdolheid, dat is verplicht.

Alleen.....die hondsdolheid moet je aantonen middels een certificaat met soort en gewicht en dat soort dingen. We hebben alle opties besproken en uiteindelijk zijn we de deur uitgegaan met twee gechipte katten met ieder een eigen paspoort, ieder 3 inentingen en gratis bij de behandeling: een overvloedig dosis jodium en diverse pleisters ;-)

Onze poezen hebben namelijk duidelijk een eigen mening en pikten dat prikken niet. Die twee eerste injecties ging nog wel maar na wat negatieve pogingen en beschadigde handen moest er een badhanddoek aan te pas komen voordat die chip erin kon.

Dit was een behoorlijke diepte-investering bleek bij de kassa maar ze zijn klaar voor hun eigen avontuur. Of dat de overtocht in een vliegtuig naar Canada gaat zijn; meteen of op termijn, of een superlang logeeradres, dat moet nog blijken maar ze zijn er klaar voor!

Voorbereidingen

Met 1 november in het vooruitzicht komt er momenteel wel héél veel op ons af.

Als je huis per die datum overgedragen moet worden dan spreekt het vanzelf dat de container voor die datum al volgeladen en weg moet zijn en daar weer voor je spullen uitgezocht en ingepakt.

Momenteel zijn we bezig met het uitzoeken van de offertes; een overtocht voor je spullen met zo'n container kost een klein vermogen. Je schakelt een vervoerder in en afhankelijk van het totale plaatje hangt daar een bedrag aan vast.
Wat ze allemaal wel doen is materialen leveren om in te pakken; dozen, noppenfolie en dat soort dingen. De dozen mogen, in tegenstelling tot diegene die wij al hebben ingepakt, geen gaten in de doos hebben. Met dit soort internationale verhuizingen moet je de schijn vermijden dat iemand iets ongezien in de dozen kan zien. Want als het even kan willen we niet dat ze de boel gaan vertragen of, nog erger, helemaal gaan uitpakken.

Verder moet er een uitgebreide lijst komen waar bij elke doos moet staan wat er in zit. Je mag geen omschrijvingen gebruiken als 'verschillende...' en zo. En volgens mij moet er ook een opgave van de waarde gedaan worden. Dat is volgens mij nog het moeilijkste en zal veel natte vingerwerk zijn!

En dan hebben we het nog niet over verdere administratieve dingen zoals verzekeringen, hypotheekgebeuren, pensioenen, ziektekosten. Maar het zal best allemaal goed komen.

Ondertussen wordt de meest belangrijke dag van het jaar ook voorbereid; de 8ste verjaardag van Raafje!
Ooit, een jaar of 4 geleden, zijn we begonnen met kadootjes naar leeftijd te geven en daarvan hebben we nu een beetje 'last'. Bovendien wil ze natuurlijk zelf meebeslissen over taart en hapjes. Het moet een Shrek-taart worden met verder nog blokjes kaas, plakjes worst en ei in roodvlees. En niet te vergeten: zalmsandwiches.

Dus als je kans ziet, kom gerust langs zaterdag; op verjaardagsvisite bij Raafje!

Altijd wat te vertellen...

Nu zit ik normaal gesproken al niet verlegen om een praatje maar met zo'n 'werelds' plan zit je op een verjaardag nooit meer met een mond vol tanden.
Je treft altijd wel een buurvrouw of vriend van een vriend die nog niet, of zijdelings van het verhaal heeft gehoord en nu zelf wel een wil weten hoe het zit en/of je plat bombardeert met vragen.

Zo verging het ons ook vanmiddag op bezoek bij vrienden. We wilden eigenlijk met de fiets maar we hadden, gedurende de periode dat ons huis in de verkoop stond, hun twee nep-orchideeën in hoge vaas te leen om het huis een beetje op te leuken. We weten niet in hoeverre dit bijgedragen heeft aan de uiteindelijk verkoop maar je weet nooit ;-)

Raafje, pas volgende week jarig, heeft vandaag spullen gekregen van http://www.hasbro.com/littlestpetshop/nl/default.cfm Littlest Pet Shop dus. Je zou willen dat je het bedacht had, zo populair is het bij mijn dochter en andere meisjes van haar leeftijd. Ze maakt hele verhalen met het kleine spul en de nog kleinere accesoires.
Nou ja, er zijn ergere dingen om in huis te hebben.

Tenslotte kan ik vertellen dat we in eerste instantie toch mikken op een toekomst in Britisch Columbia in de Okanagan. Dat was althans vandaag het plan. We spraken vrienden van ons die we in 2003 daar ontmoet hebben (die overigens nu weer -tijdelijk- in Nederland wonen) en die bevestigden wat wij al dachten. In de buurt waar wij zouden willen gaan wonen is het zó moeilijk een leuk en betaalbaar huis te vinden. En als we het dan toch voor het zeggen hebben dan toch maar liever naar BC!

Drama

Vanmorgen kregen we via mijn baas zelf het bericht dat zijn dochter -niet meer thuiswonend- dodelijk verongelukt was bij een spoorwegovergang.

We zijn er de hele dag zo mee bezig geweest. Later op de dag ontvouwde het verhaal zich in al haar drama. Ze was tussen de bomen door gegaan in een poging om haar trein te halen op de laatste dag dat ze nog wat op school moest doen.
Haar vriend bracht haar weg en hoorde kort daarop de toeter en remmen van de trein. Tegen de tijd dat hij zijn auto aan de kant van de weg had gezet zag ie iedereen daar nog staan....behalve zijn vriendin.

Vanmiddag zijn we massaal met de afdeling onze steun gaan betuigen bij hem en zijn gezin thuis. De klap was nog niet in volle hevigheid doorgedrongen. Het is een sterk gezin maar dit verdriet zou niemand hoeven meemaken; een kind verliezen, je vriendin, je zus....

We zijn gewoon niet allemaal altijd verstandig bezig. Meestal loop het goed af. Deze keer, tragisch genoeg niet....

Het hele gebeuren heeft me, behalve heel verdrietig, ook aan het denken gemaakt. Je moet eruit halen wat erin zit en in dit licht sterkt het mijn vertrouwen:

Wij gaan het helemaal proberen in Canada !

Moderne technieken

Wij zijn best wel van de moderne technieken.

Grote Raaf had een cd-speler toen ze nog een klein vermogen kostte. Na jaren is ie vervangen omdat ie het goedkope spul eigenlijk niet meer aankon maar het ding heeft zijn dienst bewezen.

Omdat manlief in de IT werkt zijn we altijd goed voorzien geweest van spullen die daarmee te maken hebben. We hebben ook allebei een pc staan op nog geen 2 meter van elkaar die beide overuren draaien. Als ik graag wil dat hij iets betaald is het makkelijker een mailtje te sturen dan het op te schrijven.

Mijn computer is laatst opgefrisd met een nieuwe harde schijf. Dat ding is niet alleen bloedsnel geworden, ook nog bijna geruidloos. Eén van de katten die onder het buro ligt maakt meer herrie dan de pc. Lastig want ik vergeet het ding dus regelmatig uit te zetten!

Nu heeft iedereen bijna een digitale camera maar dat was 10 jaar geleden nog niet zo! Ik herinner me nog de eerste camera's die we leenden van Grote Raaf zijn werk. Er gingen van die kleine floppy's in en daar konden dan 8 foto's op of zo. Ze waren -en dat moest ik wel even checken in het digitale foto-album- 40 Kb terwijl mijn foto's nu zo'n 800 Kb zijn.

Deze nieuwe technieken gaan ook in onze toekomst een rol spelen. Raafje zal naar opa's en oma's, neefjes en nichtjes, oom en tantes en vriendjes/vriendinnetjes kunnen zwaaien via de webcam, via de mail worden er berichtjes uitgewisseld en foto's verzonden en via Skype kunnen we bellen. Overigens is dat laatste vanaf hier ook niet duur; ik betaal nu 2 cent per minuut.
Grote Raaf zijn tante ging ooit heen vlak nadat ze met de handschoen trouwde. De brieven deden er 6 weken over om met de boot aan te komen en niemand haalde het lange tijd in zijn hoofd om er heen te gaan totdat vliegen een betaalbare optie was.

Wij moeten zorgen dat we goede logeermogelijkheden hebben. Verschillende mensen hebben al aangegeven te komen danwel op korte dan wel op langere termijn. Gelukkig maar! En ondertussen doen we het maar met de moderne technieken zolang ik de webcam maar uit mag laten als ik in mijn pyjama ben!

Aftellen is begonnen

Raafje heeft vanmiddag een hulpmiddel gemaakt horend bij het onderwerp "ons huis is verkocht per 1 november".

Ik sta er niet zo bij stil maar ze hoort het natuurlijk de hele dag door. Ons nieuws van dit moment is die verkoop van het huis. Morgen tekenen we het voorlopig koopcontract en daar staat die datum in. En dan moeten we het huis uit. Ja. En dan hebben we, nu in ieder geval, nog geen huis.

En dus heeft ze op de naschoolse opvang een heel breed overzicht gemaakt van 121 dagen; 121 vierkantjes om in te kleuren met de cijfers erbij. Zo kan ze er alle dagen eentje inkleuren.

Eigenlijk is dat best snel, toch? 121 dagen. Oei!

Bijna vakantie!

Nou ja, Raafje dan....

Dat is voor ons ook wel gunstig want, zonder dat we dat echt willen en zonder dat we er iets aan kunnen doen, heeft ze een drukke agenda. Sorry, meneer Balkenende, zo hebben we het nooit bedoeld, hoor!

En dus zaten we zaterdagavond bij de viering van het 5-jarig bestaan van het kinderkoor waar ze nog geen jaar op zit. Ze zingt soms een paar liedjes solo en één daarvan was uitgekozen om gespeeld te worden op deze avond met een live band. Ik was natuurlijk super-trots hoewel ik niet weet of ze zelf het wel op waarde kan schatten. In ieder geval -want ja, zo ben ik ook- was ik trots op mezelf dat het nieuwe shirt dat ik die middag nog snel voor sluitingstijd gekocht had, zó leuk stond.

Gelukkig konden we onder het optreden van zondag uit. Een behoorlijk eind rijden voor een half uurtje zingen. Mooi niet, deze keer.

Vandaag ging Raafje op school trakteren. Het was even wat uurtjes werk maar het was een geslaagde onderneming. Ook in de klas vielen de schepnetjes met kartonnen visjes en snoepjes er achter goed in de smaak. Sommige kinderen geloofden niet eens dat ze het schepnetje mee naar huis mochten nemen.... ;-)

Pianoles is inmiddels afgelopen en na zondag het paardrijden ook. We zijn wel weer eens toe aan een zo-lang-als-mogelijk-in-je-pyjama-rondlopen ochtend. Lekker in huis rommelen en dan van alles doen, maar wel in pyjama.

Kan het a.u.b. niet alle zondagen van de vakantie mooi weer zijn?